ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ

Α΄ ΓΕΝΙΚΑ

Κατά τον Keneth Minoque καθηγητή της πολιτικής επιστήμης στο London School of Economics, «πολιτική είναι η τέχνη της πλοήγησης του καραβιού – Κράτους» ενώ κατά τον Max Weber, τον γνωστό καθηγητή του Ρωμαϊκού Δικαίου στα Πανεπιστήμια του Βερολίνου, του Μονάχου, της Χαϊδελβέργης και αλλού «πολιτική είναι ο αγώνας για την κατάκτηση ή την διανομή της εξουσίας, για την άσκηση δηλαδή της νόμιμης βίας. Η πολιτική επιδιώκει την ισχύ, είτε ως μέσο για την εξυπηρέτηση κάποιου σκοπού είτε ως γόητρο, είτε χωρίς κανένα σκοπό – ή δύναμη για την δύναμη[1]». Και τι λογής αγώνας; Άγρια σύγκρουση κομμάτων και παρατάξεων, αντιπαράθεση με βίαιο λόγο και λαϊκισμό των μνηστήρων της εξουσίας. Δεν είναι τυχαίο που η γλώσσα της πολιτικής και των κομματικών αναμετρήσεων χρησιμοποιεί στρατιωτική ορολογία και πολεμικό ύφος.

Προεκλογική «εκστρατεία», εκλογική «μάχη», «έφοδος», «νίκη», «θρίαμβος», «πανωλεθρία», «καταποντισμός», «πανστρατιά», «εθελοντές», «νικητήριοι παιάνες», «βομβαρδισμοί» με συνθήματα, «βέλη», «μονομαχίες», «διαξιφισμοί», κλπ. Μας θυμίζει τα λόγια του Karl Von Klansevitz: «Ο πόλεμος είναι συνέχεια της πολιτικής με άλλα μέσα», και του Μάο-Τσε-Τούγκ: «Η πολιτική είναι αναίμακτος πόλεμος και ο πόλεμος αιματηρή πολιτική[2]». Άλλωστε και στον καθημερινό λόγο «κάνω πολιτική», «πολιτεύομαι», σημαίνει υποκρίνομαι, εξαπατώ, δολιχοδρομώ, χρησιμοποιώ τεχνάσματα και πανουργίες, λαϊκίζω, καταφεύγω στο ψεύδος[3] και την υπουλότητα. Στον πολιτικό λόγο μάλιστα έχουν καθιερωθεί «όροι», όπως το «πολιτικό παιχνίδι», οι «κανόνες του παιχνιδιού», όροι ενδεικτικοί των απηχήσεων και αξιολογήσεων της πολιτικής.

Από τη φύση της η πολιτική είναι μια υπόθεση διόλου καθαρή. Συνοδοιπορεί πάντοτε με τον αμοραλισμό – την απουσία ηθικών αρχών – τον δόλο και την απάτη.

Ο Γάλλος συγγραφέας και πολιτικός Andre Malroux έγραφε με ωμή ειλικρίνεια: «Δεν ασχολείται κανείς με την πολιτική έχοντας ως γνώμονα την ηθική [4]». Και με ωμότερη ο Γάλλος συγγραφέας Henri de Montherlant: «Πολιτική είναι η επονείδιστη αρρώστια της ανθρωπότητας, ο καρκίνος της».

Οι μετέχοντες, οι αντίπαλοι, πρέπει να συμμορφώνονται με τους κανόνες του παιχνιδιού, του «τζόγου», και όχι με τις διατάξεις του ισχύοντος Συντάγματος, τους θεσμούς που πλαισιώνουν το πολιτικό σύστημα, την ηθική, την εντιμότητα, την αξιοπρέπεια και την ακεραιότητα του χαρακτήρα.

Και πολιτικοί, σύμφωνα με τον ορισμό του C. Mondi – τον πληρέστερο – είναι το «πρόσωπο που εμπλέκεται δραστήρια σε αγώνα για την κυβερνητική εξουσία ή για κατάκτηση κάποιου αξιώματος και του οποίου η επιτυχία εξαρτάται από την εύνοια των άλλων και από την δική του ικανότητα να πείθει, να διαπραγματεύεται και να συμβιβάζεται[5]…». Κατά το Αγγλικό Λεξικό της Οξφόρδης, «πολιτικός είναι το άτομο που αναμιγνύεται στα κομματικά, τους πολιτικούς αγώνες, ή χρησιμοποιεί την πολιτική ως επάγγελμα ή επιχείρηση. Και με την κακή έννοια είναι εκείνος που εμπορεύεται την πολιτική[6].

Τέλος, κατά τον Max Weber, «οι πολιτικοί ορέγονται την εξουσία για να απολαύσουν τα παραφερνάλια της. Χρήμα και φήμη[7]». Για τον ίδιο τον πολιτικό εξουσία σημαίνει «γόητρο και λάφυρα», για τους οπαδούς ρουσφέτι, εκμετάλλευση, δηλαδή των πολιτών με τη μονοπώληση των κρατικών θέσεων. Μερικοί ζουν για την πολιτική, οι περισσότεροι από την πολιτική. Οι πρώτοι υποστηρίζουν ότι υπηρετούν μια «υπόθεση», μια «ιδεολογία», για τους δεύτερους η πολιτική είναι επάγγελμα και πηγή εισοδήματος. Γενικά, η ενασχόληση με την πολιτική και υπό την ευρύτερη έννοια του όρου που καλύπτει όλες τις εκφάνσεις, σημαίνει νομή της εξουσίας και κυρίως εξασφάλιση και επαύξηση των περιουσιακών τους στοιχείων[8].

Άλλοτε, τα παλιά καλά χρόνια, η συμμετοχή στην πολιτική και γενικά σε όλες τις δραστηριότητες, η ανάμειξη στα κοινά σε ό,τι αφορά και ενδιαφέρει το κοινωνικό σύνολο και η ανάληψη της διαχείρισης των κοινών, ήταν η ανταμοιβή της κοινωνικής προσφοράς του ατόμου, δια της ευδοκίμου ασκήσεως ενός επαγγέλματος, συνήθως επιστημονικού               – γιατρού, Δικηγόρου, καθηγητού πανεπιστημίου κλπ – με σεβασμό προς τα ανθρώπινα ιδανικά και τις παραδεδειγμένες αξίες της Αστικής τάξης, για εκείνο που αναγνωρίζονταν από τα άτομα και από την κοινωνία ως ωφέλιμο και καλό, από ηθική, πνευματική ή υλική άποψη και που χρησιμοποιείται ως μέτρο των πράξεων ή γίνεται αντικείμενο των επιδιώξεων του ανθρώπου. Πάντοτε δε υπό την προϋπόθεση ότι ο τιμώμενος παρέχει εχέγγυα αποδεδειγμένου ήθους, επάρκειας, ικανότητας και ευθυκρισίας[9].

Σήμερα, οι υποψήφιοι, αυτοί δηλαδή που επιδιώκουν να καταλάβουν ένα αξίωμα, μια θέση σε οποιοδήποτε πεδίο δράσης, χρίονται από ομάδες που εξυπηρετούν αποκλειστικά κομματικά ή άλλα δικά τους συμφέροντα, ή από πρόσωπα που συνδέονται μεταξύ τους με κοινά κομματικά, επαγγελματικά, συνδικαλιστικά και άλλα κοινά συμφέροντα. Και τα πολιτικά αξιώματα απονέμονται από τους αρχηγούς των κομμάτων. Με προσωπικά κριτήρια συμπαθειών ή κομματικών περγαμηνών, χωρίς τις αντικειμενικές διαδικασίες δια της επιλογής των αξιοτέρων και των καταλληλοτέρων. Έτσι, τις επιλογές του «ελέω Θεού» κληρονομικού Βασιλέως στη σημερινή κατ’ επίφαση Δημοκρατία αντικατάστησαν οι επιλογές του συχνά εκ κληρονομικής πολιτικής διαδοχής Αρχηγού, ή κατά Νομό ισχυρό τοπικό πολιτικό παράγοντα[10].

Οι αρχηγοί των κομμάτων επιλέγουν τους υποψηφίους βουλευτές, κατά το δοκούν. Ο Λαός έχει την ψευδαίσθηση ότι εκλέγει τους βουλευτές του. Στην πραγματικότητα όμως, εκλέγει από αυτούς, που έχει επιλέξει ο αρχηγός, οι κομματικές συντεχνίες, δηλαδή οι οργανωμένες ομάδες με κοινά επαγγελματικά κυρίως συμφέροντα, που επιδιώκουν συστηματικά την εξυπηρέτησή τους σε βάρος του κοινωνικού συνόλου και που έρχεται σε αντίθεση με το δημόσιο αίσθημα και τα ΜΜΕ, καναλάρχες και ιδιοκτήτες μεγάλων δημοσιογραφικών συγκροτημάτων. Ο αρχηγός του κόμματος, ως Πρωθυπουργός, επιλέγει ακόμη και τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, που κατά το Σύνταγμα είναι ο Ανώτατος Άρχων της Χώρας. Δέχεται και προωθεί στο κόμμα του όσους συμπαθεί. Διαγράφει δε όσους αντιπαθεί ή τον ενοχλούν.

Δεν υπάρχουν διαδικασίες ελέγχου των αρχηγικών αποφάσεων, ούτε δεύτερος βαθμός δικαιοδοσίας οιασδήποτε κρίσης του Αρχηγού, ούτε όργανα επιβολής και τήρησης του Καταστατικού του Κόμματος. Ο Αρχηγός επιλέγει τα όργανα του κόμματος, τους Υπουργούς και τους αξιωματούχους της Πολιτείας ελεύθερα. Ουδείς μπορεί να τον υποχρεώσει να επιλέξει τους ικανότερους και καταλληλότερους, ή να αξιώσει την ύπαρξη έστω και ενός τυπικού πτυχίου. Επομένως, γιατί μόνο ο Βασιλιάς μπορούσε να κάνει Υπουργό και τον κηπουρό του;

Η δεξαμενή των επιτυχημένων σε επιστημονική και επαγγελματική δράση, από την οποία οι παλαιότεροι αρχηγοί κομμάτων αντλούσαν κατά κανόνα άξια και ικανά στελέχη, έχει αχρηστευθεί. Μοναδικά φυτώρια επιλογών ο κομματικός μηχανισμός, οι συντεχνίες και τα κλαμπ, και τα πανεπιστήμια. Ιδιαίτερο προσόν η σύμφωνη επιθυμία των βαρόνων της επικοινωνίας. Οι πολιτικοί «ευέλπιδες» αρχίζουν την σταδιοδρομία τους από την κομματική νεολαία. Και μπορούν να φθάσουν μέχρι την αρχηγία. Δεν απαιτείται άσκηση επαγγέλματος. Όσοι, όμως, διέλθουν από αυτό, πρέπει να αναδειχθούν στις «κλαδικές» και τις «τοπικές» επιτροπές, ώστε να διεκδικήσουν στη συνέχεια θέση στην Κεντρική Επιτροπή ή τη Βουλή.

Με άλλα λόγια, ακολουθείται το πρότυπο της εξέλιξης των κομματικών στελεχών της σταλινικής Ρωσίας. Το αντέγραψε ο Ανδρέας Παπανδρέου και το υιοθέτησε η Νέα Δημοκρατία. Παλαιότερα ήταν δύσκολο ένας πολίτης να διανοηθεί να διεκδικήσει βουλευτικό αξίωμα, αν δεν είχε κοινωνική ή εθνική προσφορά. Από την εποχή του Ανδρέα Παπανδρέου, όμως, άλλαξε ο τρόπος επιλογής των βουλευτών. Εισήλθαν στη Βουλή και τις Κυβερνήσεις, ακόμη και αφισοκολλητές, συγκεντρωσιάρχες, συνδικαλιστές και άλλοι χωρίς καμία κοινωνική προσφορά και θετικές ιδιότητες όπως ψυχική και πνευματική καλλιέργεια.

    Με αυτά τα δεδομένα, είναι φυσικό ο κρατικός μηχανισμός να είναι αναποτελεσματικός. Οι υπουργοί να ενδιαφέρονται όχι για την ουσιαστική απόδοση του τομέα που διευθύνουν, αλλά μόνον για τις επιδοκιμασίες των διαμορφωτών της κοινής γνώμης και του πρωθυπουργικού περιβάλλοντος. Πολλές ανεξάρτητες Αρχές ή ποικιλώνυμες νεότευκτες υπηρεσίες, που απομυζούν τον κρατικό προϋπολογισμό, να μην προσφέρουν στο Λαό τις υπηρεσίες, για τις οποίες συστήθηκαν.

Οι μάνατζερς των επιχειρήσεων λαμβάνουν τις αναγκαίες αποφάσεις, με ταχύτητα, για να έχουν τα καλύτερα οικονομικά αποτελέσματα και να μένουν στη θέση τους. Οι κυβερνήτες του Κράτους όμως, αν και αυτό είναι η μεγαλύτερη επιχείρηση της χώρας, δεν τολμούν να αντικαταστήσουν ούτε τους φαιδρούς ή ανεπαρκείς.

Ούτε λόγος για αλλαγή του συστήματος. Αντιθέτως η κρατική χρηματοδότηση των κομμάτων και ο μύθος της ανάγκης διασφάλισης ισχυρής, μονοκομματικής κυβέρνησης, διαιωνίζει την αντιδημοκρατική διακυβέρνηση της χώρας και με το 36 % - 43% των ψήφων. Ουδείς αποτολμά να υψώσει διάφορο ή εξυγιαντικό πολιτικό λόγο. Γιατί γνωρίζει ότι το σύστημα θα τον περιθωριοποιήσει, θα τον συντρίψει.

Κατά τα άλλα, η παράβαση του νόμου ή του Συντάγματος έπαυσε να είναι αδίκημα για τους Υπουργούς, η δε κατασπατάληση των κομμάτων και ο σφετερισμός του δημοσίου χρήματος εύκολα υποκύπτουν στην παραγραφή του νόμου περί ευθύνης Υπουργών. Το χάρισμα δανείων οικεία βουλήσει και κατά την αυθαίρετη και ανεξέλεγκτη κρίση των βουλευτών σε ΠΑΕ, ποδοσφαιριστές και άλλα πρόσωπα με μεγάλη κινητή και ακίνητη περιουσία, δεν αποτελεί ούτε ποινικό, ούτε αστικό αδίκημα. Η αυθαιρεσία των βουλευτών στη διάθεση του δημοσίου χρήματος, στο χρήμα του μοχθούντος Έλληνα φορολογούμενου δεν υπόκειται σε έλεγχο! Στο αποκορύφωμα η φαυλότητα. Τα αποτελέσματα είναι γνωστά. Πολιτικοί, για τους οποίους ο λαός βοά, προκαλούμενος από τον αδικαιολόγητα πολυτελή βίο τους, απολαύουν τιμών υπό την ιαχή: «Μηδενική ανοχή στη διαφθορά».

 

Β΄ ΣΕ ΤΟΠΙΚΟ ΕΠΙΠΕΔΟ

Μετά την απελευθέρωση της Καστοριάς από τον Τουρκικό ζυγό (1912) και μέχρι το πραξικόπημα της 21^ης Απριλίου 1967, στο πολιτικό στερέωμα της Καστοριάς έλαμψαν δια της συμμετοχής τους στα κοινά, προσωπικότητες εγνωσμένου κύρους και εντιμότητας λόγω της αναγνωρισμένης προσωπικής τους αξίας, της θέσης ή του επαγγέλματος, η οποία επέβαλλε τον σεβασμό, την εμπιστοσύνη και την πλήρη αποδοχή στους ψηφοφόρους, χωρίς αντίλογο. Διακεκριμένα πρόσωπα με συγκεκριμένη επιστημονική επαγγελματική και άλλη ιδιότητα, ζυμωμένοι μέσα σε ενέργειες και δραστηριότητες της πολιτικής, κοινωνικής και Εθνικής ζωής, με τον λαό και δίπλα στο λαό, με πολιτικές, ιδεολογικές και πατριωτικές ζυμώσεις. Πρόσωπα καταξιωμένα πριν αναμειχθούν στα κοινά, με δράση, που τα καταξίωσε στη συνείδηση των Καστοριανών.

Δεκάδες είναι οι πολιτικοί και οι πολιτευτές που διακρίθηκαν σε μεγάλο βαθμό για την γενναιότητα, την ειλικρίνεια, την εντιμότητα, το ήθος, την εργατικότητα, την αγάπη προς την πατρίδα, την πραγματική και όχι την φαινομενική και πλασματική.

Κανείς δεν συμμετείχε στην πολιτική ζωή του τόπου επιδιώκοντας πολιτική σταδιοδρομία και πλούτο από την πολιτική. Ήταν ιδεολόγοι που χωρίς ιδιοτέλεια και υστεροβουλία ήταν συνειδητά και σταθερά προσηλωμένοι σε μια ιδεολογία, είτε Βασιλική, είτε Βενιζελική, είτε Σοσιαλιστική-Κομμουνιστική. Πολλοί ζημιώθηκαν οικονομικά.     

---

[1] Η πολιτική ως επάγγελμα, ελλ. μετ., σελίδα 73, 97.

[2] Στο έργο του «Περί του παρατεταμένου πολέμου».

[3] Carnets, έκδ. Gallimard.

[4] L’esproir: (έκδ. Gallimard).

[5] A. Dictionary of the Social Sciences, New York 1964.

[6] The Oxford English Dictionary.

[7] Και SEX. Πάνος Κρίκης.

[8] Υπάρχουν και εξαιρέσεις, οι οποίες όμως δεν αναιρούν τον κανόνα.

[9] Πάντοτε με τις εξαιρέσεις από τον κανόνα.

[10] Για παράδειγμα, ο τοπικός παράγοντας της Ν. Δ. ήταν ο Κ. Σημαιοφορίδης και του ΠΑΣΟΚ ο    Φ. Πετσάλνικος.

Ο ΕΠΙΣΗΜΟΣ ΕΟΡΤΑΣΜΟΣ ΤΗΣ 11ης ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2012 - ΔΟΞΟΛΟΓΙΑ – ΠΑΝΗΓΥΡΙΚΟΣ

Μετά την Δοξολογία που τελέστηκε στον Μητροπολιτικό Ναό της πόλης μας, τον πανηγυρικό της ημέρας τον εξεφώνησε ο κ. Φώτης Αντωνίου, Φιλόλογος, τέως προϊστάμενος της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης του Νομού Καστοριάς.

Ο λόγος του Φώτη Αντωνίου ήταν πλήρης, μεστός πατριωτικής και Εθνικής έξαρσης, μέσα στα πλαίσια της Εθνικής Ενότητας και Ομοψυχίας, είχε υψηλό βαθμό πληροφορικότητας, περιείχε πολλά ουσιώδη γεγονότα χωρίς περιττολογίες και πλατειασμούς.

Φίλε Φώτη,

σε αγαπώ, σε τιμώ, σε θαυμάζω και εύχομαι πάντα να είσαι ο φάρος της Καστοριάς που θα καθοδηγεί τους Καστοριανούς στον ιστορικό του προορισμό.

ΕΠΙΜΕΤΡΟ

Για όσους δεν γνωρίζουν τον κ. Αντωνίου, παραθέτω ένα μικρό κείμενό μου που δημοσιεύτηκε στον τοπικό Τύπο και σχετίζεται με την πολυδιάστατη προσωπικότητά του.   

ΦΩΤΗΣ  Κ. ΑΝΤΩΝΙΟΥ

Μια φυσιογνωμία χαρισματική.

Εκπαιδευτικός που δίδαξε στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση Καστοριάς, οι πράξεις, η συμπεριφορά, οι ικανότητες, το ποιόν, η ευπρέπεια, η ευπροσηγορία και άλλα ψυχικά και πνευματικά χαρίσματα, τον κατέταξαν στη χορεία των δασκάλων που ξεχωρίζουν για τις θετικές τους ιδιότητες και το αξεπέραστο διδακτικό τους έργο. Σε ανύποπτο χρόνο έγραψα γι’ αυτόν τον τοπικό γίγαντα του πνεύματος, για το ενδιαφέρον και την αγάπη του για την Καστοριά και για το σύνολο των δραστηριοτήτων του σε πολλά πεδία δράσης. «Ο ΚΑΣΤΟΡΙΑΝΟΤΕΡΟΣ ΤΩΝ ΚΑΣΤΟΡΙΑΝΩΝ.

Είναι μια έντονη προσωπικότητα που ξεχωρίζει για την πνευματική, κοινωνική και πολιτική – με την ευρύτερη έννοια – θέση που κατέχει στο Νομό Καστοριάς. Με άριστες σπουδές (απόφοιτος της Φιλοσοφικής Σχολής Ιωαννίνων) έχει εντυπωσιάσει τους προϊσταμένους του και τα μέλη της Καστοριανής κοινωνίας. Πέρα από την καθηγητική δεξιότητα διαθέτει και ευρύτερη παιδεία γι’ αυτό και το Υπουργείο Παιδείας τον όρισε Προϊστάμενο της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης του Νομού Καστοριάς από το 1997.

Είναι μια ολοκληρωμένη προσωπικότητα εκπαιδευτικού παιδαγωγού με επίγνωση της αποστολής του. Αξιέπαινος! Εκπαιδευτικός παιδαγωγός με ειδικά προσόντα και αφοσίωση στο καθήκον, στην Ελλάδα, στην Καστοριά και τους Καστοριανούς. Στοργή στα παιδιά και πάνω απ’ όλα το πιστεύω του στο ήθος, την πειθαρχία, την εργατικότητα, τη μάθηση.

17ο ΔΙΕΘΝΕΣ ΧΟΡΩΔΙΑΚΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΑΡΓΟΥΣ ΟΡΕΣΤΙΚΟΥ – 3 ΚΑΙ 4 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2012

Μεγάλη επιτυχία σημείωσε το 17^ο Διεθνές Χορωδιακό Φεστιβάλ Άργους Ορεστικού, το οποίο διοργάνωσε ο γνωστός Μορφωτικός Σύλλογος «Η ΟΡΕΣΤΙΣ».

Το Πολιτιστικό Κέντρο Άργους Ορεστικού, όπου πραγματοποιήθηκαν οι εκδηλώσεις, ήταν κατάμεστο από τους φιλόμουσους κατοίκους του Νομού μας, οι οποίοι απόλαυσαν μια    οπτική – ακουστική μουσική πανδαισία, η οποία προκάλεσε στο φιλοθεάμον κοινό ευχαρίστηση και απόλυτη ικανοποίηση, γι’ αυτό και καταχειροκρότησε τους συντελεστές της διοργάνωσης του Φεστιβάλ. Προσωπικά συγχαίρω όλους τους διοργανωτές αυτής της καταπληκτικής εκδήλωσης.

Επισήμανση: Αυτή την λαμπρή εκδήλωση έβλαψαν και δύο άκομψες και ανάρμοστες συμπεριφορές:

(1). Την πρώτη βραδιά του Φεστιβάλ ως επίσημος προσκεκλημένος παρέστη και ο τέως πρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων Φίλιππος Πετσάλνικος, ο οποίος ούτε προσφωνήθηκε από κανέναν, ούτε κλήθηκε να απονείμει μια τιμητική πλακέτα, από τις δεκάδες που απονεμήθηκαν στις χορωδίες και διάφορα πρόσωπα, γεγονός που τον ανάγκασε να αποχωρήσει πολύ γρήγορα από την εκδήλωση. Σε αντίθεση την επόμενη μέρα των εκδηλώσεων, στην πρώτη σειρά των επισήμων ήταν καθισμένος ο φίλος και πρώην Βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας κ. Ζήσης Τζηκαλάγιας, ο οποίος όχι μόνον προσφωνήθηκε ως πρώην Βουλευτής, αλλά απένειμε και τιμητική πλακέτα!

(2). Το βράδυ της δεύτερης μέρας, ένα άτομο, προφανώς από την διοργανωτική επιτροπή πολιτικολόγησε και μάλιστα πολύ άκομψα, χωρίς να ανακληθεί στην τάξη, γεγονός που με ανάγκασε να παρέμβω και να ζητήσω διευκρινίσεις για τα ειπωθέντα.

Αυτά τα δύο συμβάντα ήταν τα αρνητικά σημεία μιας εξαίσιας εκδήλωσης.

Π Α Ρ Α Λ Ε Ι Π Ο Μ Ε Ν Α

Α΄ ΕΥΓΕ  ΣΤΗΝ  ΤΡΟΧΑΙΑ  ΚΑΣΤΟΡΙΑΣ

Η τήρηση της τάξης, η απουσία αταξίας, οι κυκλοφοριακές ρυθμίσεις και ότι σχετιζόταν με την κυκλοφορία, δηλαδή την κίνηση πεζών και τροχοφόρων κατά τις εορταστικές εκδηλώσεις των 28/10 και 11/11, υπήρξε αψεγάδιαστη, δεν παρουσίασε περιπλοκές και δυσάρεστες καταστάσεις. Κι αυτό οφείλεται στο φιλότιμο και τις ευσυνείδητες προσπάθειες των ανδρών του Τμήματος της Τροχαίας Καστοριάς, οι οποίοι κατέβαλαν υπεράνθρωπες προσπάθειες ν’ ανταποκριθούν στα καθήκοντά τους και να επιτύχουν τα θετικά αποτελέσματα που τους υπαγορεύει το καθήκον τους.

ΕΥΓΕ με κεφαλαία, θερμά και ειλικρινή συγχαρητήρια στον Διοικητή κ. Στάθη Λαγό και τους άνδρες της Τροχαίας.

Β΄ ΕΥΓΕ ΚΑΙ ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΑΠΟΔΟΚΙΜΑΣΑΝ ΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥΣ

Επίσης, θεωρώ υποχρέωσή μου να εκφράσω και δημόσια τα συγχαρητήριά μου στον φίλο μου Χρυσόστομο Τσόπρα και τα πρόσωπα που βρίσκονταν δίπλα του, απέναντι από την εξέδρα των επισήμων και είχαν την σθεναρή, θαρραλέα και γενναιότητα του φρονήματος να αποδοκιμάσουν με χειρονομίες και φωνές τους πολιτικούς. Η Καστοριά έχει ανάγκη από τέτοιους πολίτες, ενεργούς και με υψηλό ηθικό φρόνημα και όχι ανενεργούς, ευνουχισμένους, κνώδαλα και γλειψιματίες. Και δυστυχώς, οι πολίτες αυτοί σπανίζουν και ο τόπος αυτός θα διοικείται εσαεί, κατά το πλείστον από λαμόγια και όχι από ενάρετους, ικανούς, εργατικούς, έντιμους και αξιοκρατικούς.