ΤΟ ΚΑΘΗΚΟΝ ΤΗΣ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΑΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΩΝ

Ηθική, επαγγελματική και νομική υποχρέωση της Δημοσιογραφίας και του Δημοσιογράφου, που πηγάζει από τη συνείδηση, την κοινωνία και τον ηθικό νόμο, είναι πρωτίστως η αντικειμενικότητα, η αμεροληψία, η προάσπιση της εθνικής, πολιτικής και οικονομικής ανεξαρτησίας και ο καταγγελτικός λόγος για πράξεις, παραλείψεις και γεγονότα της εξουσίας που βλάπτουν την χώρα και το δημόσιο συμφέρον.

Επί πλέον, η έντιμη δημοσιογραφία, αυτή τέλος πάντων που απέμεινε, σ’ αυτόν τον τόπο, πρέπει να απευθύνει εκκλήσεις στους κυβερνώντες, στα κόμματα της Αντιπολίτευσης και τους πολιτικούς όλων των κομμάτων να συνειδητοποιήσουν την κρισιμότητα της κατάστασης, να αρθούν υπεράνω των αδυναμιών και των συμφερόντων τους, και να εργασθούν για να ορθοποδήσει η Ελλάδα. Σήμερα, οι καιροί ου μενετοί – δεν περιμένουν –, και  υπέρτατος νόμος είναι η σωτηρία της πατρίδας, η σωτηρία της Ελλάδος από τον όλεθρο που βιώνουμε, από την ολοσχερή καταστροφή. Η Ελλάδα απ’ ό,τι απέμεινε. Η πολιτική μας όμως ηγεσία, δεν φαίνεται να εμφορείται από αυτή την αντίληψη και δυστυχώς δεν συνετίζεται παρ’ ότι η χώρα οδηγείται στον όλεθρο και στον αφανισμό.

Γι’ αυτό, πέραν των όσων έχω γράψει κατά καιρούς, όπως Βιβλία, Μονογραφίες, Μελέτες, Δοκίμια, Άρθρα κλπ, και τα οποία έχω δημοσιεύσει στον έντυπο και ηλεκτρονικό Τύπο και ανήρτησα στο Blog μου panoskrikis.blogspot.gr από τώρα, όσο ζω και μπορώ, πάντοτε θα είμαι ένας ενεργός δημοσιογράφος και πολίτης, πάντα στις επάλξεις του καθήκοντος, της δημοσιογραφικής δεοντολογίας και ευπρέπειας. Στόχος μου και πρώτιστον δημοσιογραφικόν καθήκον θα είναι η μαχητική υπεράσπιση των Εθνικών Δικαίων και Συμφερόντων, της Ορθοδοξίας, του Ελληνισμού, της Δημοκρατίας, της Ισοπολιτείας και Ισονομίας, της Ειρήνης, της Εθνικής Ενότητος και Ομοψυχίας, η οποία σήμερα δοκιμάζεται σκληρά, της Ευνομίας, του Δικαίου και της Δικαιοσύνης, του Πολιτισμού, της Αξιοκρατίας και ότι συνάδει με το Δίκαιο, την Αλήθεια, την Αρετή, την Ανιδιοτέλεια, την Μεγαλοσύνη.

Θα είμαι πάντοτε ενάντια στα διεφθαρμένα, αισχρά, φαύλα και αχρεία κατεστημένα συμφέροντα, στον ανορθόδοξο και τυφλό κομματισμό, στην εξουσία, κομματοκρατία και κομματοκυριαρχία, στη μονομέρεια, στην αναξιοκρατία, στην αδικία, στην ατιμία, στις πελατειακές σχέσεις της εξουσίας και των πολιτικών, στις ιδεολογικές ιδεοληψίες, στο στρατευμένο ψεύδος, στην πουλημένη και υποκειμενική δημοσιογραφία, στην υπερβολή, στον εντυπωσιασμό. Έτσι αισθάνομαι τον ιερό και υπέροχο αυτόν αγώνα της δημοσιογραφίας. Επίσης, ως ενεργός δημοσιογράφος, θα ασκώ κατά κανόνα και κατά το δυνατόν μια αυστηρή κριτική, υπεύθυνη, αμερόληπτη κατά του πολιτικού, κοινωνικού και οικονομικού κατεστημένου και έλεγχο των διαχειριστών της εξουσίας, με μοναδικό στόχο την ανάδειξη και ευνοϊκή επίλυση των προβλημάτων του τόπου.

Όσο ζω και όσο μπορώ, πάντοτε θα είμαι ένας ενεργός μαχητικός πολίτης και δημοσιογράφος, δεν θα πάρω διαζύγιο από τα Εθνικοπατριωτικά, πολιτικά, πολιτιστικά και άλλα ενδιαφέροντα δρώμενα και γενικά θα είμαι αταλάντευτα προσηλωμένος στα Εθνικά και ιδεολογικο-πολιτικά πιστεύω, στην υπηρεσία της Ελλάδας και του άμοιρου και ανυπεράσπιστου Καστοριανού πολίτη.

Λέγεται ως γεγονός αναμφισβήτητο, ότι είναι ένας θαρραλέος και μαχητικός δημοσιογράφος και έχει αποδειχθεί πασιφανώς και διαχρονικά πως όλοι οι αγώνες μου, Εθνικοί, πατριωτικοί, πολιτικοί, κοινωνικοί κ.λ.π., έχουν συνέπεια και Αρχές και ποτέ δεν παρεκκλίνω από αυτές, ούτε τις παραμελώ, ούτε τις παραβαίνω.

Επίσης, πολλοί με θεωρούν αιρετικό, πρόσωπο δηλαδή που δεν συμφωνεί και δεν συμμορφώνεται με τις καθιερωμένες και κατεστημένες απόψεις, αρχές και δόγματα. Πράγματι είμαι αιρετικός, ένα άτομο που αποκλίνει από τα κοινώς κατά συνθήκην ψεύδη και παραδεδειγμένα, ένας καινοτόμος επαναστάτης, αντίθετος εκ φύσεως, αιώνιος «ΑΝΤΙ», αιρετικός σε δόγματα και θέσφατα, αλλά και ένας ασυγχώρητα ρομαντικός ιδεολόγος μιας Πλατωνικής Αριστεράς, πάντα όμως ήρεμος, όσο είναι και η συνείδησή μου, η οποία για μένα αποτελεί υπέρτατον αγαθό και καθήκον.

Έστω υπόψιν, ότι το πιο δύσκολο πράγμα απ’ όλα στην ζωή, όταν γράφεις μόνον αλήθειες, όταν κεντρίζεις την εξουσία, όταν αντιμάχεσαι τα κατεστημένα συμφέροντα, όταν προκαλείς ζημιά σε πολιτικά και άλλα πρόσωπα, ή επενεργείς αρνητικά σε βάρος τους, όταν μάχεσαι αταλάντευτα την διαπλοκή, την διαφθορά, την ηθική, πολιτική, κοινωνική, πολιτιστική και όλη την σαπίλα, όταν αναταράσσεις τα στάσιμα νερά, επόμενο είναι να μην είσαι καθόλου αρεστός στους κρατούντας και όλα τα παράσιτα και τρωκτικά της δημόσιας ζωής.

Για τους λόγους αυτούς και πολλούς άλλους, οι απανταχού της Ελλάδος εξουσιασταί θίγονται από την πάντα αντικειμενική και καλόπιστη κριτική που τους ασκώ. Τελειώνοντας, πληροφορώ τους αναγνώστες μου, ότι όλα τα γραφόμενά μου είναι αποστάγματα κατασταλάγματα ενδελεχούς και εμπεριστατωμένης μελέτης, αλλά και πείρας και ιστορικής μνήμης.   

      

ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΕΠΙΣΤΗΜΗΣ - ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

Κατά τον Αριστοτέλη, τον μέγιστο των φιλοσόφων όλων των εποχών, στο άριστο πολίτευμα, στην αληθινή και όχι στην κατ’ επίφαση αντιπροσωπευτική Δημοκρατία, πολίτης είναι εκείνος που άρχει και άρχεται αποβλέποντας αποκλειστικά στην έντιμη ζωή – «προς τον βίον τον κατ’ αρετήν» (πολιτικά, 1284^α). Απαραίτητη η αρετή και για τους άρχοντες και για τους αρχομένους – (φανερόν τοίνυν ότι ανάγκη μετέχειν αμφοτέρους αρετής» (1260^α).

Κατά τον συντάκτη αυτού του κειμένου Πάνου Κρίκη, δεν μπορεί να υπάρξει χρηστός και υπεύθυνος πολίτης όταν η πολιτική εξουσία είναι φαύλη, διεφθαρμένη, εξωνημένη, αυταρχική, αντιλαϊκή και υποτελής στην ξενοκρατία.

Δ Ι Α Φ Θ Ο Ρ Α

Η ρήξη και η σύγκρουση με τη διαφθορά και τη διαπλοκή είναι επιτακτικό αίτημα των Ελλήνων πατριωτών. Είναι χρέος όλων των πολιτικών δυνάμεων της χώρας απέναντι στους πολίτες, να συνδράμουν την νέα Κυβέρνηση του κ. Τσίπρα στον αγώνα της για την πάταξη της φοροδιαφυγής και εισφοροδιαφυγής. 

Η ΠΕΜΠΤΟΥΣΙΑ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

Ένα από τα ουσιωδέστερα συστατικά της Δημοκρατίας που σχετίζεται με την ελευθερία της σκέψης και του λόγου είναι ο αγώνας του ανθρώπου στην πλήρη και χωρίς όρους υποταγής του στην εξουσία. Το άτομο δικαιούται και υποχρεούται να αμύνεται, όταν η εξουσία Κρατική ή Παρακρατική (Μ.Μ.Ε) θέτει φραγμούς στην πληροφόρηση και επιδιώκει την πλύση του εγκεφάλου του ατόμου με κατάληξη να του αφαιρεί κάθε πρωτοβουλία και κάθε ανεξαρτησία στη σκέψη, χωρίς βούληση και να το καθιστά υποχείριο και ανδρείκελο στις ορέξεις της.

Πρέπει να γνωρίζει ο πολίτης ότι η σωστή πληροφόρηση αποτελεί εγγύηση των ελευθεριών του. Βλέπουν όμως ότι η ενημέρωση φαλκιδεύεται, διαστρέφεται και πλαστογραφείται από κάποιες ορατές ή αόρατες δυνάμεις του πολιτικοοικονομικού εξουσιαστικού κατεστημένου.

Η άμυνα κατά της αυθαιρεσίας και της παραπληροφόρησης διατρέχει τον κορμό της Δημοκρατίας, ως έννοια πολιτική, μεταλλάσσεται σε χυμούς που αρδεύουν τις ανθρώπινες κοινωνίες, αποτελεί το ανάχωμα που εμποδίζει ή περιορίζει το κακό. Πιονέροι της άμυνας και μαχηταί πρώτης γραμμής είναι ελάχιστοι επαγγελματίες δημοσιογράφοι και μερικοί ερασιτέχνες, όπως ο υποφαινόμενος. Είναι οι γίγαντες της δημοσιογραφίας που διαστέλλονται της απρόσωπης δημοσιογραφίας.

       Απρόσωπη είναι η δημοσιογραφία, όταν η εφημερίδα ή ο τηλεοπτικός σταθμός διευθύνεται από άτομα συμβιβασμένα με την εξουσία, κρατικοδίαιτους, αρχολίπαρους, αυλοκόλακας, γλείφτες, ελαστικής συνειδήσεως, άτομα που εξαργυρώνονται με χρήματα, παρατρεχάμενους των ισχυρών, υμνητές των επωνύμων και φερέφωνα ή ενεργούμενα για την εξασφάλιση άνετης ζωής.

Προσωπική είναι η δημοσιογραφία, όταν η τόλμη, η διακινδύνευση, η αρετή, η ανιδιοτέλεια, η φιλοπατρία, η πίστη σε ιδανικά και αξίες, παρακινούν τον δημοσιογράφο (οποιονδήποτε) σε μιά εμπνευσμένη δημιουργική εργασία και τον καθιστούν κήρυκα και καθοδηγητή σε αγώνες αποκάλυψης σκανδάλων και κηφήνων, καταγγελίας, στηλίτευσης της διαφθοράς και όλων των εκμεταλλευτών της κοινωνίας.

Συνοψίζοντας τα ανωτέρω, και με βάση τη διαδρομή μου στον χώρο των Μ.Μ.Ε και στην ιστορία του Καστοριανού Τύπου, η εφημερίδα «ΝΕΑ ΚΑΣΤΟΡΙΑ» έγραψε:

«Ο αρθρογράφος κ. ΠΑΝΟΣ ΚΡΙΚΗΣ, αντιεξουσιαστικός και εχθρικός σε κάθε εξουσία πανελλαδική και τοπική, σε κατεστημένα, πανελλήνια και τοπικά, σε συντεχνίες και συνδικάτα, σε ό,τι αποτελεί εμπόδιο για πρόοδο και ευημερία του κοινωνικού συνόλου και όχι μιάς επαγγελματικής τάξεως μόνον και σε όσους απεργάζονται φανερά ή κρυφά την παγκοσμιοποίηση της Ελλάδος σε βάρος της Εθνικής μας ταυτότητος ή τη διάλυση της Ελληνικής Κοινωνίας δια της περιθωριοποιήσεως των ακατάλυτων ΑΡΧΩΝ και ΑΞΙΩΝ της Ελληνικής Φυλής, είναι σε διαρκή ρήξη. Το τίμημα (κόστος) αυτής της επιλογής βαρύ, με επιπτώσεις και σε μέλη της οικογένειας».

ΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ ΗΤΑΝ Η ΑΠΑΡΧΗ ΤΟΥ ΕΝΤΑΦΙΑΣΜΟΥ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

Η υπογραφή του Μνημονίου ήταν μία συμφωνία επονείδιστη, αξιοκατάρατη, αξιοκατάκριτη, αμαρτωλή και ευθέως αντίθετη προς τα εθνικά, κοινωνικά, οικονομικά και πολιτικά μας συμφέροντα, γιατί συντέλεσε όχι μόνον στην αποδυνάμωση του Έθνους, αλλά  υπήρξε και καταστροφική για την οικονομία, για τους μισθωτούς και τους συνταξιούχους, για τους μικρομεσαίους και τους ιδιοκτήτες ακινήτων, ήταν μια συμφωνία επονείδιστη.

Ο Γεώργιος Παπανδρέου, τότε πρωθυπουργός της Ελλάδος και ο Γεώργιος Παπακωνσταντίνου τότε υπουργός επί των Οικονομικών ενταφίασαν το μέλλον της Ελλάδος και των Ελλήνων και έθεσαν οριστικά τέρμα στις ελπίδες του Ελληνικού λαού για ένα καλύτερο αύριο. Ο τότε πρωθυπουργός επί 20 περίπου μήνες επέδειξε μία πρωτοφανή πολιτική δειλία, ως προς την λήψη των σωστών και καταλλήλων για την περίπτωση αναγκαίων μέτρων, μέτρων που δεν έπρεπε να ζημιώνουν τις πτωχές τάξεις, αλλά τους έχοντες και κατέχοντες, για την υλοποίηση των οποίων είχε δεσμευθεί με το Μνημόνιο. Παράλληλα, αποδείκνυε καθημερινά, ότι ήταν δέσμιος του κομματικού-πασοκικού κατεστημένου, ότι φοβόταν τους δικούς του συνδικαλιστές και έτρεμε το λεγόμενο πολιτικό κόστος, με αποτέλεσμα να θεωρείται πλέον αναξιόπιστος, ακόμη και στους κύκλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Ο Γ. Παπανδρέου επεδίωκε να παραμείνει πρωθυπουργός, νεμόμενος την εξουσία και ταξιδεύων ανά την υφήλιο, αδιαφορώντας για το μέλλον της χώρας, ή μη δυνάμενος να συλλάβει το μέγεθος της επερχόμενης οικονομικής καταστροφής. Έβαλε την ταφόπετρα στην Ελλάδα και τον Ελληνισμό.

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΑΝΔΡΕΑ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ - Ο ΜΟΙΡΑΙΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΚΑΙ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

Σε μια από τις πιο κρίσιμες στιγμές για τον τόπο, με την Ελλάδα στο χείλος της αβύσσου, στα πρόθυρα της καταστροφής και της αποπομπής της από την Ευρωζώνη, ο τότε πρωθυπουργός της χώρας Γεώργιος Ανδρέα Παπανδρέου, αποδείχτηκε και πάλιν ένας πρωθυπουργός ολέθριος και κατώτερος των περιστάσεων, ένας πρωθυπουργός μοιραίος, βλαπτικός για τα Εθνικά μας συμφέροντα, καταστροφικός για τον τόπο και το λαό του.

Ο κ. Γ. Παπανδρέου κατόρθωσε σε μια διετία ως πρωθυπουργός της Ελλάδος να υπερχρεώσει την Ελλάδα, να την εξευτελίσει στο εξωτερικό ως διεφθαρμένη χώρα, να βυθίσει το λαό της στην εξαθλίωση, δια της υπερφορολόγησής του, της άγριας περικοπής μισθών και συντάξεων, της δήμευσης της ακίνητης περιουσίας των ιδιωτών και άλλων σκληρών και ανάλγητων πολιτικών, κοινωνικών και οικονομικών μέτρων.

Και αντί στην αποκορύφωση της κρίσης να δρομολογήσει αμέσως τις Συνταγματικές διαδικασίες για τον σχηματισμό μιάς πολυσυλλεκτικής Κυβέρνησης εθνικής σωτηρίας και ενότητος, από πρόσωπα διεθνούς εμβέλειας, κύρους και κοινής αποδοχής από το φάσμα των κομμάτων του Δημοκρατικού Τόξου, έπαιξε μια αναίσχυντη, σιχαμερή, φαρσοκωμωδία, έπαιξε και έγινε θέατρο αυτοεξευτελιζόμενος αφού μπλόφαρε παραπλανώντας ακόμα και την κοινοβουλευτική ομάδα του Πα.Σο.Κ., με μοναδικό σκοπό να παραμείνει προσκολλημένος στην πρωθυπουργία και ηγεσία του Πα.Σο.Κ., στην καρέκλα. Έδινε τον ύστατο αγώνα της δικής του πολιτικής επιβίωσης, αδιαφορώντας για την Εθνική μας αξιοπρέπεια, την Ελλάδα και τον λαό της. Τον ενδιέφερε μόνον η εξουσία και όλα τα εκ της εξουσίας οφέλη, πολιτικά, οικονομικά, κοινωνικά, ηθικά και άλλα. Τότε, όλοι οι καλόπιστοι Έλληνες περίμεναν ότι ο κ. Παπανδρέου θα υπέβαλε την παραίτησή του αμέσως μετά τα όσα απίστευτα είχαν συμβεί στις Κάννες σχετικά με το δημοψήφισμα και θα προχωρούσε στην μόνη σωστή και εθνικά επωφελή λύση, την Κυβέρνηση Εθνικής Σωτηρίας ή Ενότητος. Αντί αυτού, ζήτησε και έλαβε ψήφο εμπιστοσύνης και πρότεινε ως αντικαταστάτη του στην πρωθυπουργία μεταξύ άλλων αχυρανθρώπων και μαϊντανών (οι χαρακτηρισμοί δόθηκαν από το σύνολον των δημοσιογράφων), και τον Φίλιππο Πετσάλνικο[1].

Τα μετέπειτα γεγονότα είναι γνωστά. Η απόφαση αυτή προκάλεσε την άμεση και έντονη οργή όλων, ξεσήκωσε θύελλα διαμαρτυριών, προκάλεσε αναστάτωση, χλεύη και γελοιοποίηση.

---

[1] Βλέπε άρθρο μου στις 19/11/2011

ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΜΟΙΡΟΙ ΕΥΘΥΝΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΝΟΜΑΣΙΑ ΤΩΝ ΣΚΟΠΙΩΝ;

Μετά  τη λήξη του εμφυλίου πολέμου η αρχική βιβλιογραφία κυρίως της δεκαετίας του ’50, προερχόταν είτε από τους πρωταγωνιστές της αντιεαμικής παράταξης είτε από συγγραφείς που δεν ήταν ευνοϊκά τοποθετημένοι απέναντι στο ΚΚΕ. Όλοι οι ιστορικοί των νικητών της  Δεξιάς παράταξης στις ιστορικές τους μελέτες αναφερόμενοι στους αυτόχθονες, δηλαδή στο γηγενή πληθυσμό της Δυτικής Μακεδονίας, χρησιμοποιούν ποικίλους γλωσσικούς χαρακτηρισμούς και όρους και τους κατατάσσουν συλλήβδην σε διάφορες κατηγορίες όπως: Σλαβόφωνοι, Σλαβομακεδόνες, Βουλγαρόφωνοι, Βλαχόφωνοι, Αλβανόφωνοι, Τουρκόφωνοι, κλπ.

Τους πιο πάνω όρους, προσωπικά τους θεωρώ αδόκιμους μη αποδεκτούς ιστορικά, νομικά, συγκριτικά, αλλά και εθνικά απαράδεκτους και συνάμα επικίνδυνους για τον Ελληνισμό! Πράγματι πολλοί από τους κατοίκους της Δυτικής Μακεδονίας, των Νομών Καστοριάς, Φλωρίνης, Κοζάνης και Γρεβενών, στην συντριπτική τους πλειοψηφία Έλληνες στο γένος, στην καταγωγή, στην ταυτότητα, στο φρόνημα, και στην Ελληνική-Εθνική συνείδηση, χρησιμοποιούν δύο γλώσσες ως μητρικές. Την Ελληνική και τη Σλαβική, ή τη Βλαχική αφού στην περιοχή αυτή υπάρχουν και δύο άλλες γλωσσικές κοινότητες, «Σλαβόφωνοι», «Βλαχόφωνοι». 

Η συνύπαρξη των δύο μητρικών γλωσσών, η διγλωσσία σε καμμιά περίπτωση δεν σημαίνει ότι ο δίγλωσσος ανήκει σε διαφορετική φυλή, σε άλλο έθνος σε σχέση με την Ελλάδα. Είναι καθαρά θέμα γλωσσολογίας και γλωσσογεωγραφίας, είναι αντικείμενο επιστημονικής μελέτης που έχει σχέση μόνο με την προέλευση, τη δομή και την εξέλιξη της γλώσσας, των τοπικών διαλέκτων μιάς συγκεκριμένης περιοχής. Παρά ταύτα, αυτό το «γλωσσικό» ζήτημα, για λόγους αλλοτρίων συμφερόντων, αποτέλεσε διαμάχη μεταξύ ομόρων κρατών και δημιούργησε εθνικά προβλήματα. Προς δε, η ιδιαιτερότητα της γλωσσικής αυτής ομιλίας (μιλιά-λαλιά) καθιστούσαν τους «Σλαβόφωνους» και Βλαχόφωνους Έλληνες ιδεώδες στοιχείο προς εκμετάλλευση από ξένες δυνάμεις που υπέβλεπαν διαφοροτρόπως την εδαφική ακεραιότητα της Ελλάδος. Οι δυνάμεις αυτές ήταν η Βουλγαρία, η Γιουγκοσλαβία, η Ιταλία και η Ρουμανία, οι οποίες εξεδήλωσαν πάρα πολλές φορές έντονα και έμπρακτα το ενδιαφέρον τους γι΄ αυτούς, τουτέστι τους δίγλωσσους. Οι Σλαβομακεδόνες και οι Βλάχοι που κατοικούν στη Δυτική Μακεδονία είναι το ίδιο Έλληνες με τους άλλους κατοίκους, ούτε λιγότερο ούτε περισσότερο. Απλά διακρίνονται από τον υπόλοιπο πληθυσμό κυρίως, επειδή εκτός από την Ελληνική μητρική γλώσσα, οι Σλαβομακεδόνες ομιλούν και την λεγόμενη Σλαβομακεδονική διάλεκτο ένα γλωσσικό ιδίωμα, και οι Βλάχοι την Βλαχική γλώσσα. Το γεγονός ότι αυτή την ιδιαιτερότητα των Σλαβόφωνων και Βλαχοφώνων Ελλήνων, ξένες δυνάμεις, ανάλογα με τις συγκυρίες, επιδιώκουν να την εκμεταλλευτούν για να τους παρασύρουν στα σχέδιά τους και ότι μια μικρή μειοψηφία τους την κατέστησαν πράγματι όργανό τους, δεν καθιστά τους Σλαβόφωνους και τους Βλάχους, ως πληθυσμιακή ομάδα, σε δυνάμει εχθρούς της χώρας μας. Παρόμοιο φαινόμενο είναι δυνατόν να παρατηρηθεί και με τις διάφορες θρησκευτικές, ιδεολογικές ή άλλες ομάδες ανεξαρτήτως του χαρακτηρισμού τους από τα προσδιοριστικά στοιχεία της ταυτότητός των.

 Εν κατακλείδι, αντί των πιο πάνω κακόηχων, ανθελληνικών και αντεθνικών γλωσσολογικών όρων, όρων που προκαλούν σύγχυση, αντιφάσεις και διακρατικές αντιθέσεις, αλλά και έντονα συναισθήματα αηδίας στο παρόν έργο μου χρησιμοποιώ τον επιστημονικά ορθόν και μοναδικόν όρο: +ΔΙΓΛΩΣΣΟΙ.

+Δεξιοί, κομμουνιστοφάγοι, εαμοβουλγαροφάγοι, ιστοριογράφοι που χρησιμοποιούν τους εμετικούς, διχαστικούς, αντεθνικούς και ανθελληνικούς όρους, καλοπροαίρετα βέβαια, είναι μεταξύ των άλλων : Ο Συν/ρχης Χωροφυλακής Κων/νος Αντωνίου, που υπηρέτησεν ως υπομοίραρχος στη Διοίκηση Χωροφυλακής Καστοριάς κατά την κατοχή. Η σλαυϊκή και κομμουνιστική επιβουλή και η αντίστασις των Μακεδόνων, Θεσ/νίκης 1950, του Κ. Α Μπράμου, μοιράρχου Χωρ/κής, Σλαβοκομμουνιστικαί οργανώσεις εν Μακεδονία 1960, Εμ. Γρηγορίου, το Βουλγαρικόν όργιον αίματος εις την Δυτικήν Μακεδονίαν 1947, Ευαγ. Κωφού, η Βαλκανική διάσταση του Μακεδονικού ζητήματος στα χρόνια της κατοχής και στην Αντίσταση 1989, του Χρήστου Καρδάρα, η Βουλγαρική προπαγάνδα στη Γερμανοκρατούμενη Μακεδονία 1997.

Οι ιστορικοί και ιστοριογράφοι της Αριστεράς χρησιμοποιούν κατά κανόνα μόνο τον όρο «Σλαβομακεδόνες». Ο Γεώργιος Μαργαρίτης καθηγητής της Ιστορίας στο πανεπιστήμιο της Κρήτης, στο μνημειώδες δίτομο ιστορικό του έργο η ιστορία του Ελληνικού Εμφυλίου Πολέμου 1946-1949 Αθήνα 2001, υπερβαίνων και υπερακοντίζων τα εσκεμμένα χαρακτηρίζει τους Σλαβόφωνους της Κεντρικής και Δυτικής Μακεδονίας ως Σλαβομακεδονική μειονότητα. (τόμος Α΄, σελίς 167).

Έλεος, Θεέ και Κύριε, απέστρεψε το πρόσωπό μου από αυτές τις Εθνικές κατολισθήσεις και αθλιότητες που μου προκαλούν αποστροφή.

Έξ άλλου ο «ουδέτερος» και ανεκδιήγητος ιστορικός Ιωάννης Κολιόπουλος, καταγόμενος από το χωριό Βοτάνι Καστοριάς, καθηγητής της νεώτερης Ιστορίας στο τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θες/νίκης, στα έργα του «ΛΕΗΛΑΣΙΑ ΦΡΟΝΗΜΑΤΩΝ 1941-1944 και 1945-1949», εκδόσεις ΒΑΝΙΑΣ, 1994 και 1995 αντιστοίχως, χρησιμοποιεί μονοπωλιακά και κατά κόρον την γλωσσολογική  ορολογία: Σλαβόφωνοι της Ελλάδος, Βλαχόφωνοι, Αλβανόφωνοι, Τουρκόφωνοι, αλλόφωνοι, Σλαβομακεδόνες κλπ. Τα πιο πάνω έργα του συγγραφέα γέμουν αδοκίμων και ανθελληνικών γλωσσικών όρων και ασφαλώς εξυπηρετούν από πρόθεση κάποια σκοπιμότητα κατά παράβαση αποδεκτής ιστορικής και ελληνικής δεοντολογίας. Διαβάζοντας ο Έλληνας τα έργα του Κολιοπούλου σίγουρα αισθάνεται μια πλήρη εθνική σύγχυση. Οι Δυτικομακεδόνες κάτοικοι της Άγιας Ελληνικής Γής, της αιματοβαμμένης από το αίμα της ιεράς ιδέας της Ελλάδος το αίμα του Παύλου Μελά, του Λάκη Νταηλάκη, του Καπετάν Κώττα και άλλων Εθνομαρτύρων, οι σημερινοί φρουροί των συνόρων, ηρωϊκοί υπερασπισταί του γεωγραφικού μας χώρου, ταγμένοι να φυλάνε Θερμοπύλες, αποτελούν ένα μίγμα αυτοτελών εθνοτήτων και εθνικοτήτων.

Η Δυτική Μακεδονία, του Αλεξάνδρου η χώρα, είναι κατά τον Κολιόπουλο, ο νέος Βιβλικός Πύργος της Βαβέλ που προκαλεί Εθνικές, Εθνολογικές και ψυχολογικές συγχύσεις. Και να σκεφτεί κανείς ότι τα έργα του Κολιόπουλου βραβεύτηκαν από την Ακαδημία Αθηνών το 1994, όταν ήταν Πρόεδρος ο Κώστας Δεσποτόπουλος, ένας Αριστερός που απολαμβάνει γενικής εκτίμησης! Εδώ ισχύει το: Μωραίνει κύριος όν βούλεται απολέσαι.

Το πόνημά μου αυτό δημοσιεύτηκε στο υπ’ αριθ. 1442/19-11-2004 τεύχος της εγκύρου εβδομαδιαίας πολιτικής και οικονομικής Επιθεώρησης ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ, της οποίας έχω την τιμή να είμαι τακτικός συνεργάτης .

ΚΑΘΟΛΙΚΗ ΑΠΑΙΤΗΣΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ Η ΕΞΥΓΙΑΝΣΗ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΒΙΟΥ ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ

Η κυβέρνηση του Συ.Ριζ.Α. οφείλει άμεσα, εδώ και τώρα και επιτακτικά, να εξυγιάνει τον κρατικό μηχανισμό, όλες τις υπηρεσίες, Δημόσιες και Νομικά πρόσωπα Δημοσίου Δικαίου και να εξαφανίσει όλες τις ρίζες του κακού και τις εστίες μόλυνσης που υπάρχουν σε όλους τους χώρους της κρατικής και μη δραστηριότητος, ώστε να επιτευχθεί η καλή κατάσταση και η ομαλή λειτουργία των κρατικών μηχανισμών και όλων των φορέων, δηλαδή των μονάδων προσώπων, συλλόγων, οργανισμών κλπ θεσμοθετημένων ή μη, που αναπτύσσουν πολιτικές, κοινωνικές, πολιτιστικές, διοικητικές, οικονομικές, επαγγελματικές και άλλες δραστηριότητες, μετά τις καταιγιστικές αποκαλύψεις, οι οποίες καταρρίπτουν και τα τελευταία οχυρά της τιμιότητας και της αρετής.

Η εξυγίανση του δημοσίου βίου εξελίσσεται σε επιτακτική απαίτηση της Ελληνικής κοινωνίας που κατάπληκτη παρακολουθεί εδώ και δεκαετίες καταιγιστικές αποκαλύψεις, οι οποίες καταρρίπτουν και τα τελευταία «οχυρά» της τιμιότητος. Οι αποκαλύψεις χρηματισμού ακόμη και δικαστικών και ιερωμένων λειτουργούν όπως η σταγόνα που κάνει το ποτήρι να ξεχειλίσει. Με αποτέλεσμα να υπάρχει πλέον τεράστια απογοήτευση. Η οποία όμως μετατρέπεται σε απαίτηση για άμεση και γενική εξυγίανση και από την άποψη αυτή να παράσχει το αναγκαίο κοινωνικό υπόβαθρό για την στήριξη και αποτελεσματική εφαρμογή των αναγκαίων εξυγιαντικών μέτρων.

Η απαίτηση για γενική εξυγίανση καλύπτει την αποτελεσματική αντιμετώπιση της διαπλοκής επιχειρηματιών – ΜΜΕ – πολιτικών και επεκτείνεται στην εύρυθμη λειτουργία του δημοσίου τομέα, χωρίς φακελάκια και λαδώματα. Πρέπει η Κυβέρνηση να βρει και να εφαρμόσει αποτελεσματικό τρόπο παρεμβάσεως. Το αυστηρό νομικό πλαίσιο και οι ανάλογες κυρώσεις είναι η πρώτη ενέργεια.

Οι νομοθετικές παρεμβάσεις όμως είναι φυσικό να λειτουργήσουν για το μέλλον. Την σημερινή κατάσταση μόνον ένα μέτρο μπορεί να καταγράψει και να οδηγήσει σε τιμωρία παραβατών, ανεξαρτήτως χρόνου τελέσεως του αδικήματος. Πρέπει η Κυβέρνηση να καθιερώσει σύστημα πραγματικού ελέγχου της περιουσιακής καταστάσεως των πολιτικών, των δημοσίων υπαλλήλων που βρίσκονται σε κρίσιμες θέσεις, όλων των Δικαστικών και των ιερωμένων. Και φυσικά, όλων των δημοσιογράφων. «Πόθεν έσχες» κατά χώρο και όχι γενικής ισχύος κατά τα πρότυπα των Κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ – ΝΕΑΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, που εκμηδένισαν κάθε δυνατότητα ελέγχου. «Πόθεν έσχες» διαφορετικής μορφής από αυτό που εφαρμόζονταν μέχρι σήμερα. Ο έλεγχος πρέπει να εντοπίζεται στο πως αποκτήθηκε το περιουσιακό στοιχείο του ελεγχομένου.