Δευτέρα 29 Ιουνίου 2015

Π Ο Λ Ι Τ Ι Κ Η - Α΄ ΓΕΝΙΚΕΣ, ΕΥΣΤΟΧΕΣ ΚΑΙ ΤΕΚΜΗΡΙΩΜΕΝΕΣ ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ

ΠΟΛΙΤΙΚΗ είναι ονομασία και όρος Ελληνικής προέλευσης, προέρχεται από την Αρχαία Ελλάδα, τους Έλληνες. Με τον όρο «πολιτική»: οι αρχαίοι Έλληνες εννοούσαν τη διαμόρφωση της ελεύθερης προσωπικότητος και την έννοια του πολίτη – συμμετόχου στα κοινά, σε ό,τι αφορά και ενδιαφέρει το κοινωνικό σύνολο, στη διαμόρφωση της πόλης, στη φροντίδα των κοινών υποθέσεων.
Ο Αριστοτέλης, την πολιτική ως έννοια της πόλης την είχε προσδιορίσει ως την ιδανικώτερη μορφή λειτουργίας και πολιτικής οργάνωσης. Ο άνθρωπος, λέγει ο Αριστοτέλης, είναι φύσει πολιτικόν ζώον.
Και ο Max Weber[1], από τους νεώτερους προσδιορίζει την πολιτική, «ως τον αγώνα για την κατάκτηση ή τη διανομή της εξουσίας, για την άσκηση δηλαδή της νόμιμης βίας».
Άλλοι, κοινωνιολόγοι, οικονομολόγοι και φιλόσοφοι, θεωρούν «την εξουσία ως το παράγωγο της πολιτικής». Η πολιτική σήμερα, είναι η τέχνη και η πρακτική της διακυβέρνησης των ανθρωπίνων κοινωνιών, είναι ένα σύνολο δραστηριοτήτων και πρακτικών που σχεδιάζονται και εφαρμόζονται σε επί μέρους τομείς της Δημόσιας ζωής, στις δημόσιες υποθέσεις, στα κοινά.
Κατά τον μεγάλο Σταγειρίτη Φιλόσοφο, ο άνθρωπος είναι πολιτικόν ζώον και ως πολιτικόν ον, έχει ανάγκην της κοινωνίας ταύτης, το μεν προς διατήρησιν, ασφάλειαν και τελείωσιν της φυσικής αυτού υπάρξεως, αλλά προπάντων διότι εν αυτή μόνον είναι δυνατή καλή τις ανατροφή και τάξις του βίου κατά Δίκαιον και νόμον. Η τελεία πάσας τας άλλας περιέχουσα κοινωνία είναι η πολιτεία. Ο σκοπός της πολιτείας δεν περιορίζεται άρα εις την εξασφάλισιν του Δικαίου, την απόκρουσιν εξωτερικών εχθρών και την διατήρησιν της ζωής. Το έργον αυτής είναι πολλώ έτι υψηλότερον και περιεκτικώτερον είναι δηλαδή η ευδαιμονία των πολιτών εν τελεία ζωής κοινωνία και ακριβώς τούτου ένεκα είναι η πολιτεία προτέρα των καθ’ έκαστον ανθρώπων και της οικογένειας.
Επειδή δε η αρετή είναι το ουσιώδες συστατικόν μέρος της ευδαιμονίας, δια τούτο και ο Αριστοτέλης και ο Πλάτων, κύριον έργον της πολιτείας θεωρεί την ανατροφήν του λαού εις την αρετήν και τούτου ένεκα διαρρήδην αποδοκιμάζει τας πολιτείας αίτινες αντί να έχουσιν ως αρχήν την εν ειρήνη θεραπείαν της ηθικής και επιστημονικής μορφώσεως, υποβάλλουσιν ως βάσιν αυτών τον πόλεμον και την κατάκτησιν. Κατά τον Αριστοτέλην, πάντες οι πολίται δικαιούνται να μετέχουσι της Κυβερνήσεως της πολιτείας και να καλώνται προς ενάσκησιν του δικαιώματος τούτου όταν φθάσωσιν εις την υψηλοτέραν της ηλικίας τάξιν.
Ο Αριστοτέλης, δεν προσέφυγε στην περιγραφή ενός ιδεατού κράτους, όπως ο Πλάτων, αλλά εξήτασε τα πραγματικά κράτη και τον χαρακτήρα τους. Κράτος σημαίνει άσκηση εξουσίας. Η εξουσία αυτή, μπορεί να ασκείται από έναν μόνον άρχοντα, από τους λίγους αρίστους ή από ολόκληρο τον λαό. Ωστόσο, καμμιά από τις αντίστοιχες μορφές (Μοναρχία, Αριστοκρατία, Δημοκρατία) δεν είναι από μόνη της μοναδική και αρίστη. Και αντίστροφα, κάθε μιά απ’ αυτές τις μορφές, όταν χάνει τον ρόλο της ως οργάνου με σταθερό σκοπό τη Δικαιοσύνη και το κοινό καλό, όταν γίνεται αυτοσκοπός και υπηρετεί ιδιοτελή συμφέροντα, ξεπέφτει αντίστοιχα σε παραφθαρμένη μορφή (τυραννία, ολιγαρχία, Δημαγωγία ή οχλαγωγία). Κατά τον Αριστοτέλη, οι ασκούντες την εξουσία – οι πολιτικοί – πρέπει να έχουν τρία προσόντα. Να είναι αφοσιωμένοι στο πολίτευμα, να είναι άριστοι στην αρμοδιότητά τους, ενάρετοι και δίκαιοι. Και αν κάποιος είναι μεν ικανός αλλά φαύλος και εχθρός του πολιτεύματος; Εδώ, η ακροβατική λύση που επιλέγει ο φιλόσοφος προκαλεί απορίαν. Θα προτιμούσαμε γράφει ο Αριστοτέλης εκείνον που διαθέτει τα περισσότερα προσόντα στην ειδικότητά του. Για στρατηγό, τον έμπειρο στα στρατιωτικά και όχι στη χρηστότητα, λησμονώντας ότι ο ιδιοφυής, αλλά φαύλος στρατηγός είναι μέγας κίνδυνος όχι μόνο για το πολίτευμα, αλλά και για την έκβαση του πολέμου.
Η σωστή πολιτική πρέπει να είναι σύμφωνη με ορισμένους κανόνες και κάποια πρότυπα και ο ιδανικός πολιτικός οφείλει να συμπεριφέρεται, να σκέπτεται και να ενεργεί με τρόπο σύμφωνο με τη λογική και την κρατούσα ηθική – έστω και διάτρητη – της αστικής τάξης. Επί πλέον και η άσκηση της πολιτικής απαιτεί συνειδητοποιημένους και σκεπτομένους ανθρώπους και όχι πλήθη που ενεργούν κατά τρόπο ομαδικό και τυφλό, όπως η αγέλη των ζώων, και βεβαίως χώρους δράσης, όπως στην αρχαία Αθήνα ή την εποχή της Γαλλικής επανάστασης. (Λέσχη π.χ. Ιακωβίνων).
Πλέον αυτών, η πολιτική είναι και καθήκον, υπέρτατον χρέος που απαιτεί συνέπεια, ήθος, γνώση του αντικειμένου, θέληση, υψηλόν αίσθημα ευθύνης. Δεν είναι απλά ένα δικαίωμα. Η πολιτική σημαίνει λογικό, σύνεση και συμμετοχή και όχι έλλειψη ενδιαφέροντος. Επίσης και παρέμβαση στα αντικειμενικά δεδομένα μιάς πραγματικής κατάστασης.

Φίλε αναγνώστη/στρια,
μην ξεχνάς ότι η πολιτική είναι συνυφασμένη με αγώνες, ρήξεις, συγκρούσεις, εντάσεις και έντονες αντιπαραθέσεις και διαμάχες. Μόνον έτσι θα αποφευχθεί η κοινωνική αποσάθρωση, η περαιτέρω πολιτική σήψη και ο εξοστρακισμός, ύστερα βέβαια από απόφαση του λαού, όλων των τυχοδιωκτών της πολιτικής, των αρχολίπαρων εραστών της εξουσίας και των οψιφανών ψευδοσοσιαλιστών.
Σήμερα είναι βαθειά η πολιτική συναλλαγή και η σήψη που μαστίζει τα αστικά κόμματα, μιά κρίση που πανθομολογείται και δεν την αμφισβητεί κανείς, με την τραγελαφική κατάσταση η πολιτική εξουσία να μην ασκείται από τους φυσικούς φορείς και εκπροσώπους της – Βουλευτές, Βουλή – αλλά από άλλα κέντρα εξουσίας, τους επιχειρηματίες των Μ.Μ.Ε. και τους διάσημους τηλεπαρουσιαστάς, τους Star της τηλεθέασης.
Οι άνθρωποι της εξουσίας χρησιμοποίησαν και χρησιμοποιούν την εξουσία για την Δόξα, τον πλουτισμό, το Sex και τον προσωπικό ευδαιμονισμό των οικογενειών των και του συγγενικού και πολιτικού τους περιγύρου. Το τελευταίο πράγμα που τους απασχόλησε είναι η πολιτική εντιμότητα, το πολιτικό ήθος, η αγάπη για τον απλό άνθρωπο και αδύναμο πολίτη, για τον μη προνομιούχο Έλληνα.
Το ακράτητο πάθος της εξουσίας τους τυφλώνει σε τέτοιο βαθμό, ώστε δεν μπορούν να δουν την πραγματικότητα με αποτέλεσμα να οδηγήσουν το πολιτικό μας σύστημα στην χρεωκοπία και την οικονομία στην καταβαράθρωση. Για να αποφευχθεί το μοιραίο, χρειάζεται μιά Εθνική αφύπνιση. Τα ψέμματα έχουν τελειώσει, τα ωραία λόγια και οι υποσχέσεις δεν περνούν πια, η αδιαφορία και η αδράνεια ισοδυναμούν με γενική παρακμή. Μέτωπα καίρια, όπως οι διορισμοί στο Δημόσιο και ΔΕΚΟ, το ασφαλιστικό, το αγροτικό πρόβλημα, η ανεργία, η γραφειοκρατία, η διαφθορά και οι εν γένει διαρθρωτικές αλλαγές πρέπει να αντιμετωπισθούν έγκαιρα και χωρίς να υπολογίζεται το πολιτικό κόστος.
Και σε Πανελλαδικό επίπεδο πρέπει κάποτε να αφυπνισθούν οι εν ναρκώσει και ευνουχισμώ πολίται της χώρας από τον λήθαργο της αδιαφορίας, της έλλειψης ενεργητικότητος, του οχαδερφισμού, και να αρχίσει ένας αποφασιστικός, μακροχρόνιος και συνεπής αγώνας για κάθαρση και αναγέννηση της ελληνικής κοινωνίας, σε όλα τα επίπεδα.

Φίλε αναγνώστη/στρια,
ποτέ μην ξεχνάς και τις πιο κάτω σοφές ρήσεις του Ισοκράτη:
¨       
«Μεγάλο κακό είναι οι χειρότεροι να εξουσιάζουν και να κυβερνάνε τους καλύτερους».
¨       
«Από την εξουσία, ο πολιτικός να φεύγει όχι πιο πλούσιος, αλλά πιο δοξασμένος, γιατί ο έπαινος του λαού είναι καλύτερος από τα πλούτη».
¨       
Επίσης μην ξεχνάς ότι οι πολιτικοί – εξουσιασταί δεν λογοδοτούν ποτέ στην Δικαιοσύνη. Γι’ αυτούς ένα είναι το Δικαστήριο. Το Δικαστήριο του λαού, το οποίο όμως ποτέ δεν λειτούργησε αποδοκιμαστικά.





[1] Max Weber (1864-1920). Καθηγητής του Ρωμαϊκού και Εμπορικού Δικαίου, στα πανεπιστήμια του Βερολίνου, του Μονάχου, της Χαϊδελβέργης κ.ά.

Κυριακή 7 Ιουνίου 2015

Π Α Ν Ο Σ     Κ Ρ Ι Κ Η Σ

Π Ο Λ Ι Τ Ι Κ Η
ΤΟ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑ ΤΗΣ ΑΠΟΣΤΡΟΦΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΗΔΙΑΣ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΒΙΟΥ

Π Ο Λ Ι Τ Ι Κ Ο Ι
ΔΟΛΟΣ – ΑΠΑΤΗ – ΛΑΪΚΙΣΜΟΣ – ΔΗΜΑΓΩΓΙΑ – ΛΑΦΥΡΑΓΩΓΙΑ – ΚΟΜΜΑΤΟΚΡΑΤΙΑ

Ε Κ Φ Α Υ Λ Ι Σ Μ Ο Σ  ΤΗΣ  Π Ο Λ Ι Τ Ι Κ Η Σ
ΚΑΙ
Ε Ξ Α Χ Ρ Ε Ι Ω Σ Η   ΤΩΝ   Π Ο Λ Ι Τ Ι Κ Ω Ν
ΕΥΝΟΙΟΚΡΑΤΙΑ, ΚΟΜΜΑΤΟΚΡΑΤΙΑ, ΑΝΑΞΙΟΚΡΑΤΙΑ, ΚΛΕΠΤΟΚΡΑΤΙΑ, ΕΚΧΥΔΑΪΣΜΟΣ ΤΩΝ ΘΕΣΜΩΝ ΚΑΙ ΚΑΤΑΡΡΑΚΩΣΗ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΗ

Μ Ι Α   Ι Σ Τ Ο Ρ Ι Κ Η    Α Ν Α Δ Ρ Ο Μ Η
Η ΧΡΕΟΚΟΠΙΑ ΤΟΥ ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΕΥΤΙΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΜΑΣ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ
ΚΑΙ
Ο ΜΥΘΟΣ ΤΗΣ ΛΑΪΚΗΣ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑΣ

Α΄
   ΠΟΛΙΤΙΚΗ  :    ΤΟ  ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑ  ΤΗΣ  ΑΠΟΣΤΡΟΦΗΣ
                                     ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΗΔΙΑΣ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΒΙΟΥ
 ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ :    ΔΟΛΟΣ     –    ΑΠΑΤΗ     –     ΛΑΪΚΙΣΜΟΣ      
                              ΔΗΜΑΓΩΓΙΑ    ΚΑΙ     ΛΑΦΥΡΑΓΩΓΙΑ

Π Ρ Ο Λ Ε Γ Ο Μ Ε Ν Α
Ζούμε σε μια περίοδο κατά την οποίαν η πολιτική έχει δοκιμασθεί ως θεσμός και αξία, απέτυχε παταγωδώς και απαξιώθηκε από το σύνολο σχεδόν των Ελλήνων. Και τούτο, γιατί ιδία οι πολιτικοί μας, με λίγες εξαιρέσεις, από το 1981 οδήγησαν την Ελλάδα στην οικονομική, κοινωνική και πολιτική παρακμή και χρεοκοπία, στην πλήρη διάλυση και αποδιοργάνωση του κράτους, στην καταβαράθρωση του συστήματος των ηθικών και πνευματικών Αρχών και Αξιών που για δεκαετίες καθόριζαν τον τρόπο της συμπεριφοράς της Ελληνικής κοινωνίας, με αποτέλεσμα η χώρα να έχει απωλέσει μερικώς το δικαίωμα της Εθνικής της Κυριαρχίας και ολότελα την πολιτική, κοινωνική και οικονομική ανεξαρτησία χειρισμοί που ασκούνται από τα αδηφάγα και κερδοσκοπικά κέντρα εξουσίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης, του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και τα κερδοσκοπικά και ανάλγητα Τραπεζικά συγκροτήματα, πράγμα που σημαίνει ότι δεν θα αποφασίζει ελεύθερα και ανεξάρτητα για την οικονομική και κοινωνική της πολιτική, δεν θα διατηρεί αυτόνομη παρουσία στον διεθνή χώρο και παράλληλα δεν θα ασκεί ελεύθερα την κρατική εξουσία επί των υπηκόων της στα πλαίσια των κανόνων του Διεθνούς Δικαίου.
Γι’ αυτό εν προκειμένω τίθεται ενώπιον όλων μας το καίριο και πιεστικό ερώτημα:
Μπορεί η πολιτική σήμερα με εκείνους τους πολιτικούς μας, τους φθαρμένους και φαύλους, που έχασαν το κύρος και την υπόληψή τους, που ξέπεσαν στα μάτια των πολιτών και απαξιώθηκαν, με όσους  συνετέλεσαν στην καταβαράθρωση ολοκλήρου του πολιτικού, κοινωνικού και οικονομικού συστήματος της χώρας, να έρθει εκ νέου στα επίπεδα παλαιοτέρων εποχών που τιμούσαν την πολιτική ιστορία του τόπου και παράλληλα να τιμήσουν και τη διαχρονική και την αναλλοίωτη αξία της;
Ευθέως απαντώ ναι, εφ’ όσον όμως εκ των προτέρων υπάρξουν ορισμένοι και συγκεκριμένοι απαραίτητοι όροι, γιατί ο πολιτικός με την πολιτική που ασκεί αναδεικνύεται ηγέτης όταν τις ιδέες τις μετουσιώνει σε πράξεις, τα οράματα σε κατακτήσεις της πολιτείας, όταν αλλάζει την αγχώδη και θλιβερή καθημερινότητα και την κάνει απτή, θετική και καλύτερη πραγματικότητα.
Ο πολιτικός πρέπει να δρα πριν απ’ όλα με τη σκέψη τι θα πει η συνείδησή του, η οποία οπωσδήποτε πρέπει να έχει κοινοποιηθεί και να λειτουργεί στο πλαίσιο των ευθυνών του. Πρέπει να συνδυάσει το απόλυτο με το σχετικό, το ατομικό αίσθημα με την κοινωνική ευθύνη, το ιδιωτικό με το δημόσιο συμφέρον, την ελευθερία με την κρατική εξουσία, τα προσωπικά αισθήματα με το δημόσιο χρέος, τις βραχυχρόνιες με τις ιστορικές προοπτικές. Από τη στάση αυτή επιβεβαιώνεται ή όχι ο πρωταγωνιστικός ρόλος του πολιτικού ή ο περιορισμός του σε έναν μίζερο ρόλο κομπάρσου.
Και για να μη μακρηγορώ, ως σημείο αναφοράς έχω το χρονικό διάστημα από το 1945 έως σήμερα, το οποίο χωρίζω χρονικά σε δύο μεγάλες περιόδους, που αποτελούν σταθμό στη σύγχρονη πολιτική ιστορία της Ελλάδος. Η πρώτη αρχίζει από τον αδελφοκτόνο εμφύλιο πόλεμο και την μετακατοχική και μετεμφυλιακή Ελλάδα και η δεύτερη από την μεταπολίτευση – 1974 –, μέχρι σήμερα. Δεν είναι λίγοι οι πολιτικοί ανεξαρτήτως των ιδεολογικών και κομματικών τους σχέσεων που μετά τον εμφύλιο δημιούργησαν σημαντικό έργο και σφράγισαν με την παρουσία τους, τις πράξεις και ενέργειές τους και με την προσωπικότητα και το κύρος τους την συνολική πολιτική σκηνή, που ξεχώρισαν από τους άλλους, γιατί ήταν άνδρες εθνικού διαμετρήματος και εμβέλειας, ανώτεροι χρημάτων, πάσης υποψίας, με ήθος άψογο. Εργατικοί και ανιδιοτελείς.
Η όλη κατάσταση αλλάζει εκ θεμελίων από τη μεταπολίτευση και μετά, ιδία από το 1981 και ύστερα, κομματοκρατία, αναξιοκρατία, πελατειακές σχέσεις, προνόμια, κομματικός και όχι υγιής συνδικαλισμός, διαφθορά και διαπλοκή, φοροδιαφυγή και άλλες πληγές και συμφορές, οδήγησαν την Ελλάδα σε πλήρη αποδιοργάνωση του κράτους, ανάπτυξη ιδιοτελών σχέσεων και συναλλαγών μεταξύ των πολιτικών και των ψηφοφόρων, διόγκωση του δημόσιου τομέα, παρακράτος των συνδικαλιστών, κατάσταση μεγάλης ηθικής διαφθοράς, ολοκληρωτική χρεωκοπία του πολιτικού μας συστήματος, δηλαδή χρεωκοπημένα κόμματα, χρεωκοπημένα δημόσια οικονομικά, χρεωκοπημένη πολιτική και οικονομία, με αποτέλεσμα να απωλέσει η Ελλάδα μέρος της εθνικής της κυριαρχίας και ολότελα την πολιτική, κοινωνική και οικονομική της κυριαρχία, θέματα για τα οποία αποφασίζει η Ευρωζώνη, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και άλλα οικονομικά τοκογλυφικά συγκροτήματα.
Για όλα αυτά η ανησυχία μου και η αγωνία μου προεκτείνεται όταν συλλογίζομαι το σημερινό ξεχαρβάλωμα του συστήματος που μας οδήγησε στο πολιτικό, κοινωνικό και οικονομικό χάος, στην πτώχευση, την ιδεολογική ασυναρτησία, την απουσία μιας πολιτικής και πνευματικής ελίτ, με σταθερές αρετές και καθαρό μυαλό, ικανή να κατευθύνει τον τόπο μας μέσα στο χάος που οδηγήθηκε και να το σώσει από την επελθούσα καταστροφή.
Ο πολιτικός οφείλει και πρέπει να θυσιάζει, για το κοινό συμφέρον, τον ιδιωτικό του βίο, την προσωπική του ευχαρίστηση και την απόκτηση πλούτου. Πρέπει να είναι έντιμος, ανιδιοτελής, οραματιστής, έργω και λόγω δημοκράτης, ενάρετος και βράχος ηθικής. Όχι καιροσκόπος, τυχοδιώκτης, κακόψυχος και εκδικητικός.
Ο πολιτικός πρέπει να οικοδομεί, να νομοθετεί και να εργάζεται για το κοινό καλό και συμφέρον και όχι για τα τοπικά συμφέροντα και τις πελατειακές του σχέσεις. Πρέπει να υπηρετεί με ειλικρίνεια και την Δημοκρατία και να μην είναι διαμεσολαβητής για ιδιοτελή ή άλλα συμφέροντα, αλλά να είναι και στην πρωτοπορία και καθοδηγητής του Ελληνικού λαού.

Σήμερα μπορούμε να πούμε με το βάρος αυτής της αναδρομής και της ιστορικής εμπειρίας, ότι η «ΠΟΛΙΤΙΚΗ» και «ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ», όχι άδικα και άκριτα τυγχάνουν της απαξίωσης του λαού, δίκαια ο ελληνικός λαός εκφράζει την έντονη απαρέσκειά του κατά της πολιτικής και των πολιτικών. Μάλιστα πρέπει να τονίσω εμφατικά ότι τα τελευταία σαράντα χρόνια της άσκησης της κυβερνητικής εξουσίας από τα δύο κόμματα εξουσίας – ΠαΣοΚ – Ν. Δ. –, δεν υπήρξαν πολιτικοί άνδρες που να θυσίασαν – όπως άλλοτε –, τον ιδιωτικό τους βίο, την προσωπική τους ευχαρίστηση και με βαρύτατο προσωπικό και ψυχικό κόστος, κινούμενοι μόνον από αγάπη για την Ελλάδα, τον άνθρωπο και την Δημοκρατία να δώσουν πολιτικές και κοινωνικές μάχες για ένα καλύτερο μέλλον. Μάχες για να εμβαθύνουν και να στερεώσουν τα βάθρα της μεταπολιτευτικής δημοκρατίας μας, με ένα από τα καλύτερα και πιο φιλελεύθερα Συντάγματα της Ευρώπης. Γι’ αυτό η σύγχρονη πολιτική μας ιστορία της τελευταίας σαραντακονταετίας όχι μόνο δεν υπήρξε γόνιμη, αλλά η πιο καταστροφική για την Ελλάδα από της ιδρύσεως του Ελληνικού Κράτους, με αποτέλεσμα να οδηγηθεί η χώρα στον αφανισμό. 

Κυριακή 31 Μαΐου 2015

ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΚΑΤΑΠΕΛΤΗΣ ΣΤΟ ΑΝΤΕΘΝΙΚΟ, ΑΝΥΠΟΣΤΑΤΟ ΚΑΙ ΠΑΡΑΠΛΑΝΗΤΙΚΟ ΑΡΘΡΟ ΤΗΣ 25/4/2008 ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ Β. Α. ΚΟΚΚΙΝΟΥ ΕΠΙΤΙΜΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ, ΣΤΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΕΣΤΙΑ» ΜΕ ΤΟΝ ΤΙΤΛΟ «ΑΜΕΤΡΟΕΠΕΙΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ»

«Ο επιφανειακός και μακράν από την
πραγματικότητα ΠΑΤΡΙΩΤΙΣΜΟΣ
και η ΕΘΝΙΚΟΦΡΟΣΥΝΗ, είναι
το καταφύγιο των ψευτοπατριωτών
και ψευτοδιανοουμένων»
                    ΠΑΝΟΣ ΚΡΙΚΗΣ

Ο αρθρογράφος της εφημερίδας των Αθηνών «ΕΣΤΙΑ» κ. Β. Α. Κόκκινος[1], σε ένα τμήμα του εις την επικεφαλίδα αναφερομένου άρθρου του γράφει τα εξής:
«Δέχθηκε δε αργότερα στον οργανωθέντα από αυτό αντάρτικο στρατό, τη βοήθεια τούτων, αφού από τους 20.000 άνδρες του Στρατού τούτου[2], στην πρώτη φάση οι 14.000 ήταν Σλάβοι». (το Σλάβοι χωρίς εισαγωγικά).
Στο σημείο αυτό και μόνο διατυπώνω σοβαρές αντιρρήσεις, μομφές και ένα δριμύ κατηγορώ κατά του κ. Κόκκινου, και θεωρώ το άρθρο του αντίθετο προς τα Εθνικά συμφέροντα της Ελλάδος και την αποδυνάμωσή της, γιατί ο κύριος Κόκκινος, από τον στείρο αντικομμουνισμό του κινούμενος, ενισχύει τις απόψεις και τα επιχειρήματα των Σκοπιανών που χρησιμοποιούν σε βάρος της Χώρας μας. Προσωπικά θεωρώ ότι στην Ελλάδα και συγκεκριμένα στους τρεις Νομούς της Δυτικής Μακεδονίας, – Καστοριάς – Φλώρινας – Πέλλας –, όπου ομιλείται ένα γλωσσικό ιδίωμα, μία τοπική διάλεκτος η λεγόμενη Ντοπιολαλιά – δεν υπήρξαν και δεν υπάρχουν Σλάβοι, Σλαβόφωνοι, ή Σλαβομακεδονική μειονότητα.
Σε ένα εμπεριστατωμένο πνευματικό μου πόνημα, μια μελέτη που πραγματεύεται συγκεκριμένα και αυτοτελή θέματα κατά τρόπο διεξοδικό – με τον τίτλο «ΑΝΑΛΥΣΗ ΤΟΥ ΝΟΗΜΑΤΟΣ ΔΙΑΦΟΡΩΝ ΜΟΝΟΣΥΛΛΑΒΩΝ ΛΕΞΕΩΝ ΚΑΙ ΟΡΩΝ», όπως για παράδειγμα, ΔΙΑΛΕΚΤΟΣ, Γλωσσικό ιδίωμα, Δίγλωσσος, Μακεδών, Σλάβος, Σλαβόφωνος, Σλαβομακεδονική γλώσσα, Σλαβομακεδόνας, το οποίον είναι αναρτημένο στο παρόν BLOG μου panoskrikis.blogspot.gr,  ανατρέπω κατά τρόπον επιστημονικόν και με αδιάσειστα αποδεικτικά στοιχεία όλα τα ψευδή επιχειρήματα, τις προχειρολογίες και τους δικολαβισμούς των Σκοπιανών και των φιλοσκοπιανών για Σλάβους, Σλαβομακεδονική μειονότητα, μακεδονική γλώσσα και άλλα, αναιρώ δηλαδή όλες τις αερολογίες τους.
Απλώς, στην παρούσα επιστολή μου επισημαίνω τα εξής:
Ι. Κατά την άποψή μου, γιατί δεν υπάρχουν ακριβή στοιχεία που να αποδεικνύουν τον πραγματικό αριθμό των δίγλωσσων και όχι Σλάβων ή Σλαβομακεδόνων, μαχητών και μαχητριών του Δ.Σ. Αυτός σε καμιά περίπτωση δεν πρέπει να υπερέβαινε τις 5.000. Μεγάλο μέρος του δίγλωσσου πληθυσμού των τριών ως άνω αναφερομένων Νομών υπηρέτησε στον Εθνικό Στρατό και πολέμησε με πάθος για να μη επικρατήσει ο ελεγχόμενος από το ΚΚΕ «Δημοκρατικός Στρατός». Πολλά Κεφαλοχώρια Βλαχοχώρια, όπως το Κηπουργιό Γρεβενών και η Αετομηλίτσα Ιωαννίνων έδωσαν περισσότερους μαχητές και μαχήτριες στον Δ. Σ., παρά τα δίγλωσσα χωριά, όπως το Καλοχώρι, Δενδοχώρι και Ιεροπηγή Καστοριάς, τόποι που κατά τη διάρκεια της κατοχής 1941-1944 ήταν φυτώρια Βουλγαροκομιτατζήδων και φιλοσκοπιανών. Τα Κορέστια, κυρίως χωριά δίγλωσσα του Νομού Καστοριάς, όπως και το Ανταρτικό Φλώρινας πλαισίωσαν και τον Δ.Σ.Ε., αλλά και τον Εθνικό μας Στρατό. Συνεπώς, κάθε συμπέρασμα για τον αριθμό, θα είναι αυθαίρετο. Για τον λόγο αυτό, όχι με ευκολία, χωρίς τον απαιτούμενο έλεγχο και κριτική επεξεργασία, αβασάνιστα, δεν πρέπει να αναβιβάζουμε τον αριθμό των δίγλωσσων Σλάβων (χωρίς εισαγωγικά) στους 14.000, αριθμός που δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα, ανεξάρτητα από τις κατά καιρούς αντίθετες προς τα Εθνικά μας συμφέροντα αποφάσεις της ηγεσίας του ΚΚΕ, που συντελούν στην αποδυνάμωση του Έθνους, όπως περί υπάρξεως Μακεδονικής μειονότητας καθώς και η αρνητικά γνωστή απόφαση της 5ης ολομέλειας του ΚΚΕ (31/1/1949), στην οποία πήραν μέρος όλα τα μαχόμενα και εν ενεργεία στελέχη της. Στην εν λόγω ολομέλεια δεν συμμετείχε κανένα στέλεχος από τα μαχόμενα στελέχη των δίγλωσσων, γιατί προφανώς κανένα δεν ήταν εκλεγμένο μέλος της Κεντρικής Επιτροπής και του Πολιτικού Γραφείου. Η 5η αυτή ολομέλεια, προς μεγάλη έκπληξη των πάντων, στην αντεθνική απόφαση που ψήφισε ασχολήθηκε και με το «Σλαβομακεδονικό», ένα ζήτημα που μόνο ζημιά είχε ως τότε προσπορίσει κατά καιρούς στην ιστορία του Κομμουνιστικού κινήματος της Ελλάδας.
Έτσι, δεκατρία ολόκληρα χρόνια, από το 1936, οπότε το ΚΚΕ μετά από πολλές ιδεολογικές και πολιτικές ταλαντεύσεις δήλωσε στη Βουλή των Ελλήνων ότι θεωρεί τη Μακεδονία αναπόσπαστο μέρος του Ελληνικού εδάφους, επαναφερόταν σε κομματικό κείμενο το Μακεδονικό και αναγνωρίζονταν στη Βόρειο Ελλάδα μακεδονικός (σλαβομακεδονικός) λαός! Έλεος.
ΙΙ. Από τους δεκάδες Στρατηλάτες, Αρχιστρατήγους, Βαφειάδης, Βλαντάς, Γούσιας, Μπλάνας, Καραγιώργης, Φλωράκης, Αλευράς, κλπ, Στρατηγούς, Διοικητές Μεραρχιών και Ταξιαρχιών του Δ.Σ., δύο μόνον δίγλωσσοι διετέλεσαν, διοικητές Ταξιαρχιών. Ο εκ Καληβρύσης Καστοριάς Αχ. Παπαϊωάννου και ο από το Σκλήθρο Φλώρινας Βαϊνάς. Και ο μεν Αχ. Παπαϊωάννου – γνωστός συγγραφέας και ιστορικός αρνήθηκε να πολιτογραφηθεί Σκοπιανός – Μακεδόνας και επαναπατρίστηκε από τους πρώτους στην Ελλάδα, απεταξάτο το ΚΚΕ, προσεχώρησε στο ΠΑΚΟΚ και χρίστηκε υποψήφιος Βουλευτής στο Νομό Καστοριάς, ο δε Βαϊνάς κατέφυγε σε άλλη χώρα και όχι στα Σκόπια. Και χάριν της ιστορίας, αναφέρω ότι ο αδελφός του Παπαϊωάννου, καθ’ όν χρόνον αυτός εμάχετο κατά του Εθνικού Στρατού, ως ιερέας, ήταν Αρχιερατικός Επίτροπος της Ιεράς Μητρόπολης Καστοριάς και μετά του αειμνήστου Μητροπολίτη Καστοριάς Νικηφόρου προσέφεραν ηθική υποστήριξη στις Μεραρχίες του Εθνικού μας Στρατού. Το ίδιο ίσχυσε και στο πολιτικό επίπεδο. Τις κυρίαρχες και πρωτεύουσες θέσεις στην ηγεσία του ΚΚΕ και του Δ. Σ. κατείχαν οι Πόντιοι Ζαχαριάδης, Βαφειάδης, Παρτσαλίδης, Ερυθριάδης, πολλοί Πελοποννήσιοι, Στερεοελλαδίτες, Θεσσαλοί κλπ. και ουδείς δίγλωσσος.
Μόνον στην Κυβέρνηση Παρτσαλίδη (1949), συμμετείχε ως Υπουργός των μειονοτήτων, ο εκ Νομού Καστοριάς καταγόμενος δικηγόρος του Πρωτοδικείου Καστοριάς, Πασχάλης Μητρόπουλος (Πασκάλ Μητρόφσκι), ένας αγνώμων, φιλόδοξος, αριβίστας, ανθέλληνας και εκδικητικός τύπος..
ΙΙΙ. Πρέπει να γίνει γνωστό ότι οι δίγλωσσοι κάτοικοι της Μακεδονίας ανεξάρτητα από το γλωσσικό ιδίωμα που μιλούσαν, απέδειξαν περίτρανα το Ελληνικό τους φρόνημα, πάντοτε είχαν Ελληνική Εθνική συνείδηση – με ελάχιστες εξαιρέσεις –, εν αντιθέσει με τους κατοίκους των περιοχών των άλλων Βαλκανικών Κρατών. Οι κατά τις τελευταίες δεκαετίες δίγλωσσοι της Μακεδονίας μας, ποτέ δεν αποτέλεσαν πρόβλημα μειονότητας για τη χώρα, έλαβαν μέρος στους Αγώνες του Έθνους, στον Μακεδονικό Αγώνα, στους Βαλκανικούς Πολέμους, στη Μικρά Ασία, στον πόλεμο του ’40 και στην Εθνική Καθολική αντίσταση. Και όταν τον Οκτώβριο του 1944 το τάγμα των λεγόμενων «Σλαβομακεδόνων» του ΕΛΑΣ υπό τους επίσης ανθέλληνας Γκότση, Κεραμιτζή και Πέγιο, οι οποίοι είχαν σλαβοποιήσει τα επίθετά τους – Γκότσεφ, Κεραμιτζήεφ, Πέγιφ – και είχαν ακολουθήσει τον Τίτο στη διάσπασή του με την Κομινφόρμ σήκωσαν παντιέρα, χτυπήθηκαν ανελέητα από τις δυνάμεις της 9ης Μεραρχίας του ΕΛΑΣ και από τότε κατέφυγαν στην «Πρώην Δημοκρατία της Μακεδονίας», όπου βυσσοδομούσαν κατά της Ελλάδας.
ΙV. Στον Μακεδονικό Αγώνα (1904-1908) και στο πλευρό του Μητροπολίτη Καστοριάς Καραβαγγέλη και του Παύλου Μελά, εκτός από τον δίγλωσσο Καπετάν Κόττα, πήραν μέρος δεκάδες επιφανείς δίγλωσσοι, όπως ο Καπετάν Βαγγέλης, ο Καπετάν Λάζος Αποστολίδης, ο Καπετάν Λάκης Νταηλάκης, ο Νταλίπης (παππούς από μητέρα του Γιώργου Κύρτσου), ο Λιούμπης και άλλοι.
Σύγχρονοι ονομαστοί δίγλωσσοι που είναι ευρύτερα γνωστοί στο Πανελλήνιο, πολιτικοί και ανώτατοι στρατιωτικοί είναι: Ο Αναστάσιος Νταλίπης Στρατηγός και Υπουργός, ο Ζήσης Παπαλαζάρου Υπουργός, ο Λιούμπης Στρατηγός, ο Θανάσης Αποστολίδης γιος του Καπετάν Λάζου Στρατηγός, οι αδελφοί Παπαργυρίου Στρατηγοί, ο Παπαηλίας, εγγονός του Μακεδονομάχου Παπαηλία Στρατηγός, ο Μιχάλης Παπαγεωργίου Στρατηγός απόγονος Μακεδονομάχου, οι αδελφοί Βυσσούλη, Παπατέρπος και Χατζής ανώτεροι αξιωματικοί από το Νεστόριο Καστοριάς. Όλοι τους δίγλωσσοι και όχι Σλαβομακεδόνες, λάμπρυναν με την παρουσία τους την πολιτική και το ένδοξο σώμα των Ελλήνων Αξιωματικών. 

                               




[1] Σ.Σ. Ο κ. Κόκκινος διετέλεσε Πρόεδρος του Αρείου Πάγου και Πρόεδρος του Ειδικού Δικαστηρίου που δίκαζε τον Ανδρέα Παπανδρέου. Επεδίωξε την καταδίκη του, χωρίς να αναλογισθεί τις συνέπειές της, γιατί ασφαλώς και σίγουρα η χώρα θα οδηγείτο σε έναν διχασμό και νέον εμφύλιο. Την κατάσταση του νέου διχασμού απέτρεψε δια της αθωωτικής του ψήφου, ο Καστοριανός Αντιπρόεδρος του Αρείου Πάγου, εξαίρετος δικαστής και πατριώτης, κ. Παρμενίων Τζίφρας.
[2] Προφανώς εννοεί τον Δημοκρατικό Στρατό σύμφωνα με τον Νόμο 1863/89, του οποίου η αριθμητική δύναμη σύμφωνα με ιστορικά ντοκουμέντα ποτέ δεν ξεπέρασε τους 26.000. Η μάχιμη δύναμη, δηλαδή οι μαχητές δεν ξεπέρασαν τους 16.000.

Η ΕΛΛΑΔΑ ΣΕ ΒΑΘΕΙΑ ΚΡΙΣΗ

«Πονάω που βλέπω όλα να σαπίζουν  σ’  αυτόν  τον  τόπο. στην  εξουσία πάντοτε   οι   φαύλοι,  κι   αν  φανεί κάποιος   μια   μέρα   έντιμος,   σε δέκα   μέρες   σκαρτεύει.   Φέρνεις άλλον,  βγαίνει  χειρότερος».
ΑΡΙΣΤΟΦΑΝΗΣ
(Εκκλησιάζουσες στ. 174-179)

«Αχ πατρίδα μου, δεν θα σ’ αφήσουν ζωντανή, ότι αυτηνοί σε κυβερνούν κι άλλοι τοιούτοι, κι απ’ αυτούς κρέμεσαι. Η ψυχή τους ολουνών είναι η ίδια. δόλον θυσιάζουν δια εσένα πλήθος, κι αρετή και πατριωτισμόν τελείως. Και κιντυνεύεις μ’ αυτά δεν θα πας ομπρός».                       
ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ


είναι κοινή η διαπίστωση ότι η Ελλάδα, ο τόπος μας διέρχεται εδώ και χρόνια μια βαθειά, πολύπλευρη και ανίατη  κρίση, είτε εθνική, είτε πολιτική, είτε κοινωνική, είτε οικονομική, εν γένει κρίση θεσμών και ηθικών αξιών, είτε – εξ εθίμου ή συνηθείας – ή νόμω ανεγνωρισμένων. Η ως άνω διαπίστωση καθημερινά επαναλαμβανομένη από ειδικούς και μη, κατέστη πλέον ένας λόγος – κοινοτοπία – χωρίς καμμίαν πρωτοτυπίαν.
Τα εθνικά μας προβλήματα, η πολιτική ζωή, η οικονομία και η κοινωνία, η εγκληματικότητα, η ανεργία, η τρομακτική διάδοση και εξάπλωση των ναρκωτικών, η διαφθορά του Δημοσίου Βίου, η διαπλοκή και τα διαπλεκόμενα συμφέροντα, μας οδήγησαν στην ανορθόδοξη λειτουργία του κατ’ επίφασιν έστω αντιπροσωπευτικού Δημοκρατικού Πολιτεύματος, στη νόθευση αλλοίωση και παραποίηση του κοινοβουλευτικού συστήματος και τελικά έπληξαν θανατηφόρα και ανεπανόρθωτα τους έστω κατ’ επίφαση θεσμούς του υφισταμένου πολιτικού και κοινωνικού οικοδομήματος της εμμέσου αντιπροσωπευτικής και αβασίλευτης Δημοκρατίας.
Είμεθα λοιπόν, όλοι παγιδευμένοι σ’ έναν φαύλο κύκλο που όλοι τον επισημαίνουμε, όλοι τον αισθανόμεθα, όλοι τον υφιστάμεθα με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Και το χειρότερο όλων είναι, ότι έχουμε το συναίσθημα μιας γενικής διάλυσης χωρίς προοπτική, χωρίς διέξοδο, χωρίς μέσον σωτηρίας. Ούτω τίθενται αδυσώπητα τα ερωτήματα: Υπάρχει δυνατότητα εξόδου από την πολύμορφη κρίση; Και ποία η διάβαση; Πώς και με ποίους δύναται να δοθή αυτή η δυσχερής και επίπονος μάχη; Με τί κοινωνικά ερείσματα και με ποιό πολιτικό κόστος;
Στα στοιχειώδη και θεμελιώδη αυτά ερωτήματα, πραγματική και ουσιαστική απάντηση δεν έχει δοθή. Έχουν διατυπωθεί αοριστολογίες, καταγγελίες και αποσπασματικές προτάσεις, έχουν ριφθεί συνθήματα και επιρριφθεί ευθύνες. Οι πάντες κονταροχτυπιούνται με τους πάντες, ιδιαίτερα στο χώρο της πολιτικής και των μέσων μαζικής ενημέρωσης.
Αλλά κανείς δεν φαίνεται να διαθέτει – όχι τη μαγική συνταγή βέβαια – αλλά μια συνολική πρόταση, πλήρως τεκμηριωμένη, μια σφαιρική προοπτική εξόδου από την πολυσχιδή κρίση, μια πρόταση η οποία να ξεριζώνει με βαθειά τομή τον κακοήθη όγκο μιας οικονομικής, πολιτικής, κοινωνικής και όχι μόνον ασθένειας. Και αυτό είναι ίσως, το πλέον οδυνηρό και ανησυχητικό σύμπτωμα της κρίσης. Η συνεχής αναφορά και αντιπαράθεση εν ου παικτοίς. Η έκδηλη αδυναμία όλων των κορυβαντιώντων  όλων των αρμοδίων φορέων να διαμορφώσουν από τώρα τους όρους και τις προδιαγραφές της Ελλάδος του 2015. Να περιγράψουν πειστικά τη θέση που πρέπει, αλλά κυρίως που δύναται να καταλάβει ο τόπος μας, στον καινούργιο άσπλαχνο, καταθλιπτικό και σκληρό κόσμο της μεταβιομηχανικής επανάστασης, της παγκοσμιοποίησης. 

Εδώ και τώρα λοιπόν, στο θεμελιακό αυτό ερώτημα των καιρών, καλούνται οι επώνυμοι και μη Έλληνες, επιστήμονες, δημοσιογράφοι, διανοούμενοι κλπ, οιασδήποτε πολιτικής προέλευσης και ιδεολογικών πεποιθήσεων, που ζώντας καθημερινά την επικαιρότητα της κρίσης, να κάνουν την υπέρβασή της, με στόχο την έξοδο από την κρίση, μια κρίση που οδηγεί την Ελλάδα και τους Έλληνες στον αφανισμό.  Με πειστικά επιχειρήματα, χωρίς δεσμεύσεις και προκαταλήψεις, χωρίς εμπάθεια και παρωπίδες, χωρίς ιδεοληψίες και πολιτικές αγκυλώσεις. 

Δευτέρα 4 Μαΐου 2015

Α΄ Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΑΛΗΘΗΣ ΚΑΙ ΑΝΕΠΗΡΕΑΣΤΗ

ΠΑΝΟΣ ΚΡΙΚΗΣ

«Οτιδήποτε μεγάλο γίνεται μέσα
στον κόσμο, γίνεται στη φωνή
του καθήκοντος, οτιδήποτε
άθλιο γίνεται, γίνεται στο όνομα
του συμφέροντος»
                        ΛΑΚΟΡΝΤΑΪΡ


Η ιστορία που δεν αποδίδει τα «του Καίσαρος τω Καίσαρι» και τα «του Θεού τω Θεώ», δεν είναι ιστορία, αλλά εμπαθής και ιδιοτελής υπηρέτρια του ψεύδους. Ιστορία είναι η αδέκαστη και αδυσώπητα αδέκαστη προσπάθεια να βρεθεί και να αναδειχθεί η αλήθεια. Η οποιαδήποτε αλήθεια. Ας πικραίνει φίλους, ας συντρίβει σκοπιμότητες. Καμιά σκοπιμότητα δεν υπάρχει πιο πάνω από την αλήθεια. Όσοι φοβούνται την αλήθεια είναι εχθροί της προόδου και του λαού. Οι λαοί, οι χώρες, η ανθρωπότητα δεν χτίζουν το μέλλον τους με το σκοτάδι του ψεύδους, αλλά το χτίζουν με το φως της αλήθειας, σκληρό, αλλά γι’ αυτό τον λόγο και στέρεο.
                                                                                                    Πάνος Κρίκης
Αρθρογράφος – Ιστορικός - Συγγραφέας


Β΄ ΤΟ ΧΡΕΟΣ ΤΩΝ ΙΣΤΟΡΙΚΩΝ

Χρέος των ιστορικών είναι η αναζήτηση της αλήθειας και μόνον. Μπορεί ο ιστορικός να δίνει στα γεγονότα τη δική του ερμηνεία, δεν έχει όμως το δικαίωμα είτε να τα αλλάζει είτε να τα αγνοεί.
Επίσης χρέος των ιστορικών είναι να υπερασπίζονται την ιστορική αλήθεια, να αποκαλύπτουν στους λαούς της οικουμένης τους διεφθαρμένους και φαύλους της εξουσίας, να καταγγέλλουν τις διαστρεβλώσεις της ιστορίας που αναφέρονται σε άτομα και γεγονότα. Ειδικά, όσοι από εμάς τους Έλληνες ιστορικούς και διανοούμενους, είμαστε αντικειμενικοί, αμερόληπτοι, αδέκαστοι και ανιδιοτελείς, έχουμε ηθικό και επιτακτικό ιστορικό καθήκον να γκρεμίσουμε τα «είδωλα» των διεφθαρμένων στρατοκρατών και πολιτικών των δύο τελευταίων αιώνων, όλων των νεκροθαφτών των Εθνικών μας Δικαίων που υμνολογούνται και εξευγενίζονται, αντί να συγκεντρώνουν την απέχθεια, την οργή και την καταφρόνηση του λαού για τις επιζήμιες πράξεις τους σε βάρος της Ελλάδας και του Ελληνισμού.

ΠΑΝΟΣ ΚΡΙΚΗΣ



Γ΄ ΟΙ ΔΥΟ ΠΟΛΟΙ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ

Δύο πόλοι υπάρχουν σ’ ό,τι γενικά ονομάζουμε ΙΣΤΟΡΙΑ. Στον ένα βρίσκονται εκείνοι που τη δημιουργούν και στον άλλον εκείνοι που την γράφουν. Αναμφισβήτητα ο ρόλος των τελευταίων είναι πολύ πιο εύκολος. Κρίνοντας ένα συντελεσμένο γεγονός, δεν έχουν ανάγκη καμιάς μαντικής ικανότητας. Η διαίσθηση, που τόσες φορές μας απατά, ενώ στους πρώτους είναι απαραίτητη, στους δεύτερους είναι ολότελα αχρείαστη. Ο αστάθμητος παράγων, που ανατρέπει συχνά τις προβλέψεις των πρώτων, αφήνει ανεπηρέαστους τους δεύτερους, που μόνο τον επισημαίνουν.
Έπειτα, ο ιστορικός συγγραφέας γνωρίζει για ένα γεγονός πολύ περισσότερα πράγματα απ’ όσα ήξερε εκείνος που δρούσε. Αυτός προσπαθούσε να μάθει, με την κατασκοπεία κι όποιον άλλον τρόπο, μερικά από τ’ απόρρητα εχθρών και φίλων. Για τον συγγραφέα όμως, τα μυστικά αυτά, κατά το μέγιστο μέρος, είναι γνωστά, αφού τα σχετικά αρχεία είτε έχουν πια δημοσιευθεί είτε είναι προσιτά για μελέτη.
Όταν λοιπόν ο ιστορικός συγγραφέας διαπιστώνει ένα καταστροφικό και μοιραίο για μια χώρα και τον λαό της λάθος[1], να το στιγματίσει κάποιου από εκείνους που δημιουργούν την ιστορία, το κάνει και οφείλει να το καταστήσει γνωστό στην Κοινή Γνώμη και να το καυτηριάσει, να το στιγματίσει, γιατί διαφορετικά η αποστολή του δεν θα είχε νόημα.
Το θέμα λοιπόν μπορούμε να το εξετάσουμε με τον ακόλουθο τρόπο:
Για μας, είναι ή όχι εγκληματικό λάθος που ο Βενιζέλος υποκίνησε κι επέτυχε την υπερπόντια αυτή εκστρατεία στη Μικρασία;
Η απάντηση δεν μπορεί να είναι άλλη, για κάθε αντικειμενικό, αμερόληπτο και έντιμο ιστορικό, απ’ αυτήν εδώ: Ναι, ήταν λάθος και μάλιστα καταστρεπτικό, ανεπανόρθωτο, ολέθριο και μοιραίο για τον Ελληνισμό της Μικράς Ασίας και του Πόντου.  




[1] Σ.Σ. Το λάθος είναι χειρότερο του εγκλήματος.