ΠΡΟΣΘΗΚΗ

Εκατοντάδες είναι και οι Καστοριανοί και Καστοριανές, άνδρες και γυναίκες, νέες και νέοι της πόλης της Καστοριάς που πήραν μέρος στην κορυφαία και μεγαλειώδη ΕΑΜΙΚΗ ΕΘΝΙΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ, κατά γενικόν κανόνα και επίσημη παραδοχή, το πιο εκλεκτό, το πιο ζωντανό, το πιο καλλιεργημένο και δυναμικό τμήμα του λαού της, η αφρόκρεμα των πνευματικών ανθρώπων, των επιστημόνων, των ελευθέρων επαγγελματιών, της εργατικής τάξης, της μαθητιώσας και εργαζομένης νεολαίας, που συμμετείχαν ολόψυχα στην εποποιΐα και το μεγαλούργημα της ΕΑΜΙΚΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ. Τα ονοματεπώνυμα αυτών των αγωνιστών αναφέρονται λεπτομερώς στο βιβλίο του ΠΑΝΟΥ ΚΡΙΚΗ, «Ο ΑΝΤΙΣΤΑΣΙΑΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ ΤΩΝ ΚΑΣΤΟΡΙΑΝΩΝ, 1941-1944, ΤΟ ΕΑΜ, ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΟΥΛΤΟΥΡΑ, 2006 με χορηγό την Τοπική Ένωση Δήμων και Κοινοτήτων του Νομού Καστοριάς.  

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ – ΤΜΗΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΝΑΦΟΡΑ ΤΟΥ ΠΑΥΛΟΥ ΤΣΑΜΗ , ΜΟΝΙΜΟΥ ΥΠΟΛΟΧΑΓΟΥ ΔΙΟΙΚΗΤΟΥ ΤΟΥ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΟΣ ΒΙΤΣΙ 28ου ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΕΛΑΣ

Η αναφορά του Υπολοχαγού Π. ΤΣΑΜΗ περιλαμβάνεται στο κείμενο του Ευάγγελου Κουφού – σελίδες 57-65 – υπό τον τίτλο:

« Η ΒΑΛΚΑΝΙΚΗ ΔΙΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΥ

ΖΗΤΗΜΑΤΟΣ ΣΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΚΑΤΟΧΗΣ

ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ». (ΑΘΗΝΑ 1989).

ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΔΙΑ ΤΗΝ ΔΡΑΣΙΝ ΤΩΝ ΣΛΑΒΟΜΑΚΕΔΟΝΙΚΩΝ ΤΑΓΜΑΤΩΝ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΚΑΤΟΧΗΝ

Κατά Μάϊον 1944 περί τους 200 σλαβοφώνους αντάρτας υπό τον εκ Γάβρου Ναούμ Πέϊον εστασίασαν κατά του ΕΛΑΣ, με την δικαιολογίαν ότι δεν τους εδίδετο η έγκρισις να οργανώσουν καθαρώς Σλαβομακεδονικά, τμήματα, εντός των κόλπων του ΕΛΑΣ.

Εις την ενέργειαν εκείνην υπεκινήθησαν προφανώς υπό των Γιουγκοσλάβων και συγκεκριμένως υπό του τμήματος συνδέσμου των Γιουγκοσλάβων παρτιζάνων μετά του ΕΛΑΣ. Το τμήμα εκείνο, δυνάμεως 20 περίπου ανδρών και γυναικών, περιόδευε συνεχώς στην περιοχή Κορεστίων και Καστανοχωρίων και εμμέσως προπαγάνδιζε υπέρ του Σλαβομακεδονικού κινήματος. Αρχηγός του τμήματος ήταν ένας Σέρβος, ονόματι Ντεάν. Στο τμήμα περιλαμβάνονταν και αρκετές αντάρτισσες, οι οποίες τραγουδούσαν στα χωριά σλαβικά επαναστατικά τραγούδια. Προς ενθάρρυνσιν των Σλαβομακεδόνων ανταρτών, εις την ανάπτυξιν ιδιαιτέρων τμημάτων, είχε περιοδεύσει στην Πρέσπα και τα Κορέστια δύο φορές ο αντιπρόσωπος του Τίτο εις την περιοχήν της σερβικής Μακεδονίας μετέπειτα στρατηγός Βουκμάνοβιτς, με το ψευδώνυμο Τέμπο.

Εναντίον των στασιαστών του Πέϊου, οι οποίοι είχαν συγκεντρωθεί στο Μαλιμάδι, κινήθηκε τμήμα του ΕΛΑΣ υπό τον Καπετάνιο Γεώργιον Γιαννούλην, οπότε ούτοι αναγκάσθηκαν να καταφύγουν, μέσω Πρεσπών, εις το Γιουγκοσλαβικόν έδαφος. Δια την τακτοποίησιν της ανωμαλίας εκείνης απεστάλη εις σερβικήν Μακεδονίαν ο πολιτικός υπεύθυνος της ΙΧ Μεραρχίας του ΕΛΑΣ Ρένος, ο οποίος διεπραγματεύθη μετά της ηγεσίας των Γιουγκοσλάβων παρτιζάνων και τελικώς, συνεφωνήθησαν τα εξής:

1^ον. Να επιτραπεί η επάνοδος εις την Ελλάδα των στασιαστών, άνευ ουδεμιάς κυρώσεως εναντίον των.

2^ον. Όσοι εξ αυτών θα επιθυμούσαν να συνεχίσουν αγωνιζόμενοι ως αντάρται να ενταχθούν εις διάφορα τμήματα του ΕΛΑΣ.

3^ον. Οι υπόλοιποι να θεωρηθούν απολυθέντες εκ των τάξεων του ΕΛΑΣ και να επανέλθουν εις τας εστίας των.

Από του Ιουνίου 1944 άρχισε η επιστροφή των στασιαστών, έχοντες όμως προφανώς σχετικάς οδηγίας από τους Γιουγκοσλάβους, ούτε εις άλλα τμήματα του ΕΛΑΣ ενετάχθησαν, ούτε εις τας εστίας των επέστρεφον, παρά παρέμειναν συγκεντρωμένοι κατά μεγάλας ομάδας και περιεφέροντο ανά τα Κορέστια, προπαγανδίζοντας εις τα χωριά.

Τον Ιούνιο του 1944 είχε αρχίσει η συγκρότησις του Σλαβομακεδονικού τάγματος του Ηλία Δημάκη, που έφερε το ψευδώνυμο Γκότσε Ντέλτσεφ. Στην αρχή αθορύβως το Τάγμα του, που υπήγετο υπό το 28^ον Σύνταγμα ΕΛΑΣ της ΙΧ Μεραρχίας, ενετάσσοντο σλαβόφωνοι κομμουνισταί ή προσκείμενοι προς τον Σλαβισμόν, υπήρχον όμως στη δύναμή του και αρκετοί Σλαβόφωνοι ελληνικής συνειδήσεως, καθώς και Βλαχόφωνοι και Ελληνόφωνοι. Δια να αποδείξει ο Γκότσε ότι ήταν πιστός εις την γραμμήν του ΕΑΜ / ΕΛΑΣ δεν εδίστασε να προσβάλλει εστίες των Αξονομακεδονικών τμημάτων της Οχράνας, που είχε δημιουργήσει ο Κάλτσεφ στην περιοχή Καστοριάς.

Αργότερα άρχισαν να εντάσσονται εις τας τάξεις του και αρκετοί από τους στασιαστάς του Πέϊου (Μαΐου 1944), καθώς και πρώην στελέχη της Οχράνα. Κατ’ αυτόν τον τρόπο η δύναμίς του υπερέβαινε τους 700, κατά διαστήματα δε απεστέλλοντο αποστολαί εις Γιουγκοσλαβίαν, δια τον εφοδιασμόν εις όπλα, ιματισμόν και τρόφιμα, από τας αποθήκας των Γιουγκοσλάβων παρτιζάνων.

Σημειωτέον ότι, μετά την αποστασίαν του Πέϊου, ο επικεφαλής του Γιουγκοσλαβικού Τμήματος συνδέσμου Ντεάν αντεκατεστάθη υπό τινος Σέρβου ονόματι Κότσκο, ο οποίος επηγγέλετο πρώτα τον τραγουδιστήν. Ο Κότσκο με την ομάδα περιεφέρετο από χωριό σε χωριό, ιδίως στα Κορέστια και εις ομιλία προς τους χωρικούς, προσπαθούσε να διευκρινίσει την θέσιν των Σλαβομακεδόνων εντός του ΕΑΜ / ΕΛΑΣ. Η θέσις την οποία ελάμβανε ήτο ότι αγωνίζονται παρά το πλευρό των Ελλήνων ανταρτών ως Σλαβομακεδόνες, αποτελούντες όμως τμήμα του ΕΛΑΣ. Δεν έλεγε φανερά, ούτε ότι είναι αναπόσπαστο μέρος του ελληνικού λαού, ούτε ότι αποτελούν κάτι το ξεχωριστό από την Ελλάδα.

Κατά το διάστημα του Σεπτεμβρίου 1944 το Τάγμα του Γκότσε ενισχύονταν συνεχώς εις προσωπικόν, σιωπηρώς δε το παρουσίαζαν ως ταξιαρχία.

Την ονόμαζαν μάλιστα Φλωρινο-Καστοριανή Σλαβομακεδονική Ταξιαρχία   (Λέρινσκο-Κόστουρσκα Μπριγκάντα).     

Σιγά-σιγά, εις το Τμήμα εκείνο, τα πάντα έπαιρναν σλαβικήν χροιάν.  Οι περισσότεροι άνδρες ήσαν ενδεδυμένοι με στολές του βουλγαρικού στρατού, τις οποίες έπαιρναν από τους παρτιζάνους της σερβικής Μακεδονίας. Ο ιματισμός εκείνος προήρχετο από αποθήκες του βουλγαρικού στρατού, που είχαν περιέλθει εις χείρας των παρτιζάνων.

Οι στολές ήσαν καινούργιες, με καμάρι δε οι άνδρες του Γκότσε διατηρούσαν τα βουλγαρικά διακριτικά (επωμίδες, κουμπιά, στέμματα και κορδέλες στο καπέλο κ.λ.π.). Επίσης τα τμήματα του Γκότσε χρησιμοποιούσαν βουλγαρικά στρατιωτικά παραγγέλματα, μιλούσαν το τοπικό ιδίωμα παραμορφωμένο με σερβικές λέξεις και μάθαιναν τις ώρες που αργούσαν σλαβική γραφή. Στις τάξεις του Γκότσε είχαν πλέον προσέλθει όλοι οι γνωστοί Οχρανίται της περιοχής Φλωρίνης και Καστοριάς και είχε αρχίσει αθρόα μετακίνησις ανταρτών, σλαβοφώνων προφανώς, από τα άλλα τμήματα του ΕΛΑΣ εις το Τάγμα του Γκότσε και ελληνοφώνων από το Τάγμα του Γκότσε προς τα άλλα Τμήματα. Περί το τέλος του Σεπτεμβρίου 1944 το Τάγμα Γκότσε απετελείτο κατά 9/10 από σλαβοφώνους, η δύναμίς του είχε ανέλθει εις 800 περίπου, ο εξοπλισμός του ήταν πλήρης, απέφευγε δε συστηματικά να εμπλέκεται εις μάχην κατά των Γερμανών, έχοντος κατά νουν την διατήρησιν ανεπάφου της δυνάμεως δια τον διακανονισμόν των ζητημάτων μετά την αποχώρησιν των Γερμανών.

Ο Γκότσε είχε ως πολιτικόν σύμβουλον κυρίως τον εκ Δενδροχωρίου Κεραμιτζήεφ, ο οποίος είχε εκλεγεί και μέλος της ΠΕΕΑ, τας πράξεις του όμως καθοδηγούσαν και οι ευρισκόμενοι εις το Επιτελείον του πρώην Οχρανίται. Κατά τα τέλη Σεπτεμβρίου ο Γκότσε άρχισε να ζητά επιμόνως από την ηγεσίαν του ΕΑΜ / ΕΛΑΣ την έγκρισιν να αναπτυχθεί εις Ταξιαρχίαν και να εντάσση αθρόως όσους εκ του πληθυσμού επιθυμούσαν άνευ περιορισμού, αποσκοπών προφανώς να εξοπλίσει όλους τους ομοϊδεάτας του, δια να επιβάλει λύσεις δια της δυνάμεως με την αποχώρησιν των Γερμανών. Ζητούσε επίσης να εξουσιοδοτηθεί όπως, με την αποχώρησιν των Γερμανών, την Καστορίαν και την Φλώριναν καταλάβουν αποκλειστικώς τμήματά του. Τα αυτά αιτήματα είχε προβάλει και το εις περιοχήν Αριδαίας συγκροτηθέν παρόμοιον Σλαβομακεδονικόν Τάγμα, υπό τινα Ούρδωφ. Ούτως είχε διαμορφωθεί η κατάστασις, όταν κατά τας αρχάς Οκτωβρίου 1944, ο Γκότσε επανεστάτησε κατά του ΕΑΜ / ΕΛΑΣ κηρύξας την αυτονομίαν της Μακεδονίας. Τα γεγονότα εξελίχθησαν ως ακολούθως.

Την 5^ην Οκτωβρίου του 1944 περιήλθεν εις χείρας ενός βαθμοφόρου του Αποσπάσματος Βιτσίου, που δρούσε κατά την περίοδον εκείνη στην περιοχή Ακρίτα – Πισοδερίου – Πρεσπών, επιστολή από το περιεχόμενο της οποίας συνήγετο το συμπέρασμα ότι το Σλαβομακεδονικό Τάγμα του Γκότσε, ευρισκόμενον στα Κορέστια (Τρίβουνο – Μακροχώρι – Χαλάρα), επρόκειτο να στασιάσει, κηρύσσον την αυτονομίαν της Μακεδονίας, διετάσσετο δε μία διλοχία του Τάγματος, δυνάμεως 200 περίπου ανδρών, η οποία ευρίσκετο εις την περιοχήν Σφήκας, όπως το ταχύτερον ενωθεί μετά της υπολοίπου δυνάμεως εις Κορέστια. Η επιστολή απεστάλη επειγόντως εις τον διοικητήν Αποσπάσματος Βιτσίου, μόνιμον υπολοχαγόν Παύλον Τσάμην, έχοντα την ημέρα εκείνην τον σταθμόν Διοικήσεώς του εις Άγιον Γερμανόν Πρεσπών.

Ο αξιωματικός ούτος, μόλις έλαβε γνώσιν του περιεχομένου της επιστολής, χωρίς να έχει σχετικήν τινα οδηγίαν, έθεσεν εις συναγερμόν ολόκληρον την δύναμίν του η οποία ευρίσκετο εις την περιοχήν Πρεσπών, ήτοι τρείς λόχους τυφεκιοφόρων και την πολυβολαρχίαν, συνολικής δυνάμεως 500 περίπου ανδρών (είς Λόχος παρέμενεν εις περιοχήν Ακρίτα (Μπουφίου) ως ασφάλεια του εκεί κλιμακίου της βρεταννικής στρατιωτικής αποστολής) και εντός της νυκτός εκινήθη προς Σφήκα, δια να εξουδετερώσει την εκεί Διλοχίαν του Σλαβομακεδονικού Τάγματος. Πρόθεσις του Αποσπάσματος Βιτσίου ήτο η εν συνεχεία κίνησις προς Κορέστια και εξουδετέρωσις και της υπολοίπου δυνάμεως του Γκότσε.

Σημειωτέον ότι τας πρωϊνάς ώρας της 6^ης Οκτωβρίου, είχε συλληφθεί μία ανεξάρτητος Διμοιρία του Γκότσε, η οποία ευρίσκετο εις το χωρίον Οξυά Πρεσπών και αφοπλισθείσα, είχε σταλεί υπό συνοδείαν εις Άγιον Γερμανόν και είχε εγκλεισθεί εις το Δημοτικόν Σχολείον του χωριού. 

Τέλος, επληροφόρησαν τον διοικητήν του Αποσπάσματος ότι ο Γκότσε είχε κηρύξει εις τα Κορέστια την αυτονόμησιν της Μακεδονίας, ότι είχε κηρύξει επίσης γενικήν επιστράτευσιν και η δύναμίς του είχε ανέλθει εις 2.000 περίπου ενόπλους, ότι είχε προβεί εις την επίταξιν κτηνών και τροφίμων και ό,τι, εάν δεν εγίνοντο δεκτά τα αιτήματά του προς πλήρη ανεξαρτησίαν των Σλαβομακεδόνων, θα έφθανε εις ένοπλον ρήξιν με το ΕΑΜ / ΕΛΑΣ.

Ταυτοχρόνως παρείχετο η πληροφορία ότι τμήματα του 27^ου Συντάγματος, υπό τον μόνιμον λοχαγόν Καρατάσιον εκινούντο από νότου προς Κορέστια, με την αυτήν αποστολήν. Η απόφασις της ηγεσίας του ΕΑΜ / ΕΛΑΣ δια την δια των όπλων προσβολήν των Σλαβομακεδόνων του Γκότσε ελήφθη πολύ αργά. Είχε χαθεί η ευκαιρία να εξοντωθούν μέχρις ενός, εάν δεν εμποδίζετο εις την απόφασίν του το Απόσπασμα Βιτσίου, το οποίον εκράτει αποκεκομμένην την οδό υποχωρήσεως των στασιαστών προς Γιουγκοσλαβίαν από της 6^ης Οκτωβρίου.

Οι στασιασταί θα ετίθεντο μεταξύ δύο πυρών, ενώ τώρα θα ελάμβανεν χώραν απλή απώθησις τούτων προς Γιουγκοσλαβίαν, όπως και έγινεν.

Μετά την εκ Πρεσπών αναχώρησιν του Αποσπάσματος Βιτσίου, κατόπιν εντολής του πολιτικού της ΙΧ Μεραρχίας Ρένου, οι αφοπλισθέντες Σλαβομακεδόνες του Γκότσε αφέθησαν ελεύθεροι και εντός της νυκτός 7/8 Οκτωβρίου συνενώθησαν μετά των εις Κορέστια δυνάμεων του Γκότσε.

Η εις Πρέσπαν αφεθείσα δύναμις του Αποσπάσματος διετάχθη επίσης να κινηθεί προς Ακρίταν και να συνενωθεί μετά του Αποσπάσματος. Τοιουτοτρόπως παρέμεινε τελείως ελευθέρα η δίοδος Πρεσπών.

Τα τμήματα του Αποσπάσματος Βιτσίου και του 27^ου Συντάγματος κινηθέντα την 10^η Οκτωβρίου προς Κορέστια δεν συνήντησαν παρά ελαφρά τμήματα οπισθοφυλακών του Γκότσε, ο οποίος, άμα τη πληροφορία ότι κινούνται εναντίον του δυνάμεις υπεχώρησεν προς Πρέσπαν και εκείθεν δια Δουμπιάνης – Λουμπόϊντο εισήλθεν εις το Γιουγκοσλαβικό έδαφος. Το Απόσπασμα Βιτσίου έδωσε μάχη με τα τελευταία τμήματα του Γκότσε εις περιοχήν Γάβρου, κατά την οποίαν και ετραυματίσθη είς εκ των ανδρών του. Επίσης τμήματα του 27^ου Συντάγματος συνεπλάκησαν με τμήματα οπισθοφυλακής του Γκότσε εις περιοχήν Βατοχωρίου – Κρυσταλλοπηγής, κατά την οποίαν εφονεύθη ο εις το 27^ο Σύνταγμα υπηρετών μόνιμος Επιλοχίας Εμμ. Δατσέρης.

Τα στασιάσαντα τμήματα του Γκότσε, δυνάμεως 2.000 περίπου μεταφέρθησαν εν τάχει εκ σερβικής Πρέσπας εις τον Τομέα Μοναστηρίου και επεχείρησαν να εισχωρήσουν εντός του ελληνικού εδάφους από την κατεύθυνσιν Αγίας Παρασκευής και Εθνικού.

Εν τω μεταξύ όμως τμήματα του 27^ου Συντάγματος εφρούρουν το τμήμα της μεθορίου Πρεσπών και τοιαύτα του Αποσπάσματος Βιτσίου το τμήμα από Ακρίτα μέχρις Αγίας Παρασκευής. Εν τη προσπαθεία των όθεν όπως εισβάλλουν εις τον τομέα Εθνικού – Παρωρίου, συνήντησαν την αντίστασιν των τμημάτων του Αποσπάσματος κατά την συναφθείσαν δε μάχην περί τα μέσα Οκτωβρίου εις τα υψώματα Εθνικού, υπέστησαν σοβαρές απώλειες και ηναγκάσθησαν να συμπτυχθούν εντός του Γιουγκοσλαβικού εδάφους.

 Ολίγας ημέρας βραδύτερον, τμήματα του Γκότσε, εισέβαλον κατά την διάρκειαν της νυκτός εις το χωρίον Πολυπλάτανος και ήρπασαν σημαντικήν ποσότητα σιτηρών εκ των εκεί αποθηκών.

Η κατάστασις αυτή συνεχίσθηκε μέχρι της αποχωρήσεως και της τελευταίας δυνάμεως των Γερμανών εξ Ελλάδος την 1^ην Νοεμβρίου του 1944, οπότε, το μεν 27^ο Σύνταγμα επήνδρωσε την ελληνογιουγκοσλαβικήν μεθόριον από λίμνης Πρεσπών μέχρις Εθνικού, το δε Απόσπασμα Βιτσίου, από Αγίας Παρασκευής μέχρι Μεσοχωρίου.

Τα γιουγκοσλαβικά φυλάκια, μέχρι περίπου του τέλους του 1944, ήσαν επηνδρωμένα με τμήματα του Γκότσε, βραδύτερον δε αντικατεστάθηκαν με τμήματα Σέρβων παρτιζάνων.

                                                                                                     Υπολοχαγός Παύλος Τσάμης

Διοικητής Αποσπάσματος Βίτσι

28^ου Συντάγματος ΕΛΑΣ

ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΚΑΤΑΠΕΛΤΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΝΟ ΚΡΙΚΗ ΓΙΑ ΤΟ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ ΛΟΓΩ ΤΗΣ ΜΝΗΜΗΣ ΤΟΥ ΠΑΥΛΟΥ ΜΕΛΑ

Στους αδιάλλακτους ηγέτες των Σκοπίων, σχετικά με το θέμα της ονομασίας της χώρας σε «Μακεδονία», πλέον των όσων και πολλών έχω γράψει και δημοσιεύσει κατά καιρούς (Βλέπετε στο εκδοθέν βιβλίο μου «Η Ελληνικότητα της Μακεδονίας») σήμερα προσθέτω συμπληρωματικά και τα εξής, σχετικά με την σκόπιμη, συστηματική και απαράδεκτη διαστρέβλωση και παραχάραξη της ιστορίας εις βάρος της Ελλάδας από την Τουρκο-Αλβανο-Σκοπιανή μονόπλευρη και συστηματική προπαγάνδα, που κατάφεραν «μη ούσης αντιδράσεως» από Ελληνικής πλευράς.

Κατά την ταπεινή μου γνώμη αιτία όλης αυτής της κατάστασης είναι και οι κάτωθι λόγοι:

α) Ατυχώς την τελευταία πεντηκονταετία η χώρα μας βαδίζει χωρίς πυξίδα στην εξωτερική πολιτική.

Δεν έχει μόνιμους και σταθερούς στόχους για το μέλλον.

β) Το πνευματικό-επιστημονικό και τεχνολογικό δυναμικό της χώρας μας «λουφάζει» μέσα στις κοινωνικές διακρίσεις και τα… γραμμένα δικαιώματα και προνόμια που έλαβαν από την πολιτεία καλώς ή κακώς με κάποιο νόμο «περί επαγγελματικής αποκατάστασης ως πτυχιούχων Α.Ε.Ι.».

Όμως δεν έγραψαν τίποτε και πουθενά για κάποιες υποχρεώσεις τους απέναντι σ’ αυτή τη δύσμοιρη πατρίδα που λέγεται Ελλάδα.

Προ ετών και όταν το «Μακεδονικό» βρισκόταν σε έξαρση με μεγάλες συγκεντρώσεις στην Αθήνα και στην Θεσσαλονίκη, ένα βράδυ σε μια τηλεοπτική εκπομπή από το 2^ο Κανάλι της Ελληνικής Τηλεόρασης, μεταξύ άλλων ήταν καλεσμένος και ο Πρόεδρος της Ακαδημίας Αθηνών κ. Μιχαήλ Σακελλαρίου με θέμα το «Μακεδονικό».

Σε κάποια στιγμή, ο διευθύνων την συζήτηση δημοσιογράφος ρώτησε τον Πρόεδρο της Ακαδημίας:

-                 «Κύριε Πρόεδρε, το Μακεδονικό ξεκίνησε πριν 45 χρόνια με μία μεγάλης έκτασης προπαγάνδα από τα Σκόπια διεκδικώντας ονομασία και αδιάσειστα Ελληνικά και ιστορικά δικαιώματα με εκδόσεις βιβλίων κλπ. Στο διάστημα αυτό η Ακαδημία Αθηνών τι έκανε για να αποκρούσει αυτήν την προπαγάνδα;».

Και η απάντηση του Προέδρου της Ακαδημίας Αθηνών, του Ανωτάτου δηλαδή Πνευματικού Ιδρύματος της Χώρας, ήταν:

-                 «Μα, το Μακεδονικό είναι πολιτικό πρόβλημα και η Ακαδημία Αθηνών δεν ασχολείται με πολιτικά προβλήματα!».

Κατόπιν όλων αυτών, δεν είναι απορίας άξιον γιατί φτάσαμε ως εδώ. Είμαστε για γέλια και για κλάματα, ή άξιοι της τύχης μας;

Π Ο Λ Ι Τ Ι Κ Η - Π Ρ Ο Σ Ω Π Ι Κ Ε Σ Α Π Ο Ψ Ε Ι Σ

“ΤΟ ΗΘΟΣ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΓΙΝΕΤΑΙ ΟΜΟΙΟ ΜΕ ΤΟ ΗΘΟΣ ΤΩΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΩΝ”

ΙΣΟΚΡΑΤΗΣ

Σήμερα η έννοια της πολιτικής μπορεί να προσδιορισθεί: Είτε ως ένα σύνολο θεμάτων που έχει σχέση με τα κοινά, δηλαδή τις υποθέσεις και τα προβλήματα που απασχολούν το σύνολο των πολιτών, την διαχείριση των δημοσίων υποθέσεων και την εν γένει ζωή του κοινωνικού συνόλου, είτε ως το σύνολο των πρακτικών διακυβέρνησης ενός κράτους και των σχέσεων μεταξύ κρατών, είτε ως τρόπος δράσης μέσα στο πλαίσιο του πολιτικού, κοινωνικού και οικονομικού συστήματος. Τα βασικά χαρακτηριστικά της πολιτικής είναι: Η δικτατορική, η φασιστική, η κομμουνιστική, η δημαγωγική, η κομματοκρατική, η λαϊκίστικη, η προσωπική, η Μακιαβελική, η δογματική, η αριστερή, η σοσιαλιστική, η σοσιαλδημοκρατική, η ριζοσπαστική, η συντηρητική, η φιλελεύθερη, η νεοφιλελεύθερη, η πολιτική των διεθνών κέντρων εξουσίας. Και είναι πάντοτε συνυφασμένη με αγώνες, εντάσεις και έντονες διαμάχες, κινήματα και επαναστάσεις και εκτυλίσσεται σε πολλά επίπεδα, σε διαφορετικά συστήματα διακυβέρνησης με αντικείμενο τις πολιτικές δυνάμεις και τους πολιτικούς θεσμούς, όπως κράτος, κοινοβούλιο, τοπική αυτοδιοίκηση κλπ.

Πολιτική είναι ένας αδυσώπητος αγώνας για την κατάκτηση ή τη διανομή της εξουσίας. Η πολιτική επιδιώκει την ισχύ, είτε ως μέσον για εξυπηρέτηση κάποιου σκοπού, δόξας, πλουτισμού, SEX κλπ, είτε ως δύναμη για τη δύναμη. Σήμερα, από τη φύση της και τη λειτουργική της, η πολιτική δεν είναι υπόθεση καθαρή. Συνοδοιπορεί πάντοτε με τον αμοραλισμό (απουσία ηθικών αρχών), τον δόλο και την απάτη.

Οι Ευρωπαίοι συνεταίροι μας απεφάνθησαν ότι στον τομέα της διαφθοράς την πρώτη θέση κατέχουν οι πολιτικοί της Ελλάδος. Βέβαια ένα μέρος της ευθύνης για το ήθος των πολιτικών θα έπρεπε να το έχουν και οι πολίται ψηφοφόροι που ψηφίζουν δολοπλόκους και διεφθαρμένους πολιτικούς. Ωστόσο, υπάρχει και το επιχείρημα ότι αφού οι πολιτικοί μας είναι τόσο διεφθαρμένοι, πού να βρουν οι ψηφοφόροι τους αδιάφθορους για να τους επιλέξουν και να τους ψηφίσουν; Κατά την προσωπική μου γνώμη, δεν είναι όλοι οι πολιτικοί διεφθαρμένοι. Μια τέτοια δογματική κρίση που δεν λαμβάνει υπ’ όψη της τις ιδιαιτερότητες της κάθε περίπτωσης είναι ισοπεδωτική και ως εκ τούτου, βλαβερή για τον τόπο και την κοινωνία.

Θυμάμαι, ότι στα παλιά καλά χρόνια οι πολιτικοί άνδρες έχαιραν μεγάλης εκτιμήσεως από τους συμπολίτες τους, από τον λαό. Ο λαός πίστευε, είχε σταθερή γνώμη ότι ο πολιτικός αγωνιζόταν για το καλό της Ελλάδος, και της εκλογικής του περιφέρειας και ότι έθετε τον εαυτό του στην υπηρεσία του Έθνους και του λαού, και σε δεύτερη μοίρα το προσωπικό του συμφέρον και όφελος. Θεωρούσε λειτούργημα την άσκηση της πολιτικής και όχι το μέσον και την μέθοδο του εύκολου και γρήγορου πλουτισμού. Ο πολιτικός εθεωρείτο ο πατέρας του λαού και κατά κανόνα ήταν άτομο προικισμένο με πολλά πνευματικά και ψυχικά χαρίσματα. Ιδίως διεκρίνετο για την εντιμότητά του, το ήθος του, την επαγγελματική του αξιοσύνη, την πολιτική και κοινωνική καταξίωση, χωρίς δεσμούς με κλαμπ και παράγκες. Δεν διεκρίνετο για αντικοινωνικές και απάνθρωπες συμπεριφορές, σε αντίθεση με πολλούς εκ των σημερινών πολιτικών όλων των βαθμίδων που τους διακρίνει η μοχθηρία, η κακότητα, η εκδικητικότητα, η έλλειψη συναισθηματισμού.

Σήμερα, εν μέρει δικαιολογημένα, οι πολίτες δεν τρέφουν εκτίμηση προς τους πολιτικούς, θεωρούν ότι οι πολιτικοί κυρίως οδήγησαν την Ελλάδα στη χρεωκοπία και τον λαό της, στην φτώχεια, στον αφανισμό. Γι’ αυτό τους αντιμετωπίζουν σαν να είναι μέλη κάποιας μαφιόζικης συντεχνίας! Η πολιτική σήμερα θεωρείται επάγγελμα και όχι λειτούργημα και σαν επάγγελμα κατατάσσεται στα πλέον κακόφημα. Η απαξία των πολιτών προς τους πολιτικούς είναι γενικευμένη και εκφράζεται ποικιλοτρόπως, και με την πάροδο του χρόνου όλο και περισσότερο αυξάνεται η δυσαρέσκεια, η οργή και η καχυποψία του κόσμου προς τους πολιτικούς. Προσωπικά πιστεύω,  ότι σε πανελλήνια κλίμακα υπάρχουν χιλιάδες άτομα ασχολούμενα με την πολιτική που είναι φιλοπάτριδες, έντιμα, ικανά και άξια, άφθαρτα με οράματα και υψηλούς στόχους για το Έθνος και την περιφέρειά τους.

Η ΕΛΛΑΔΑ ΣΕ ΒΑΘΕΙΑ ΚΡΙΣΗ

«Πονάω που βλέπω όλα να σαπίζουν  σ’  αυτόν  τον  τόπο. στην  εξουσία πάντοτε   οι   φαύλοι,  κι   αν  φανεί κάποιος   μια   μέρα   έντιμος,   σε δέκα   μέρες   σκαρτεύει.   Φέρνεις άλλον,  βγαίνει  χειρότερος».

ΑΡΙΣΤΟΦΑΝΗΣ

(Εκκλησιάζουσες στ. 174-179)

«Αχ πατρίδα μου, δεν θα σ’ αφήσουν ζωντανή, ότι αυτηνοί σε κυβερνούν κι άλλοι τοιούτοι, κι απ’ αυτούς κρέμεσαι. Η ψυχή τους ολουνών είναι η ίδια^. δόλον θυσιάζουν δια εσένα πλήθος, κι αρετή και πατριωτισμόν τελείως. Και κιντυνεύεις μ’ αυτά δεν θα πας ομπρός».                                                                                                                                                  ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ

είναι κοινή η διαπίστωση ότι η Ελλάδα, ο τόπος μας διέρχεται εδώ και χρόνια μια βαθειά, πολύπλευρη και ανίατη  κρίση, είτε εθνική, είτε πολιτική, είτε κοινωνική, είτε οικονομική, εν γένει κρίση θεσμών και ηθικών αξιών, είτε – εξ εθίμου ή συνηθείας – ή νόμω ανεγνωρισμένων. Η ως άνω διαπίστωση καθημερινά επαναλαμβανομένη από ειδικούς και μη, κατέστη πλέον ένας λόγος – κοινοτοπία – χωρίς καμμίαν πρωτοτυπίαν.

Τα εθνικά μας προβλήματα, η πολιτική ζωή, η οικονομία και η κοινωνία, η εγκληματικότητα, η ανεργία, η τρομακτική διάδοση και εξάπλωση των ναρκωτικών, η διαφθορά του Δημοσίου Βίου, η διαπλοκή και τα διαπλεκόμενα συμφέροντα, μας οδήγησαν στην ανορθόδοξη λειτουργία του κατ’ επίφασιν έστω αντιπροσωπευτικού Δημοκρατικού Πολιτεύματος, στη νόθευση, αλλοίωση και παραποίηση του κοινοβουλευτικού συστήματος και τελικά έπληξαν θανατηφόρα και ανεπανόρθωτα τους έστω κατ’ επίφαση θεσμούς του υφισταμένου πολιτικού και κοινωνικού οικοδομήματος της εμμέσου αντιπροσωπευτικής και αβασίλευτης Δημοκρατίας.

Είμεθα λοιπόν, όλοι παγιδευμένοι σ’ έναν φαύλο κύκλο που όλοι τον επισημαίνουμε, όλοι τον αισθανόμεθα, όλοι τον υφιστάμεθα με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Και το χειρότερο όλων είναι, ότι έχουμε το συναίσθημα μιας γενικής διάλυσης χωρίς προοπτική, χωρίς διέξοδο, χωρίς μέσον σωτηρίας. Ούτω τίθενται αδυσώπητα τα ερωτήματα: Υπάρχει δυνατότητα εξόδου από την πολύμορφη κρίση; Και ποία η διάβαση; Πώς και με ποίους δύναται να δοθή αυτή η δυσχερής και επίπονος μάχη; Με τί πολιτικά και κοινωνικά ερείσματα και με ποιό πολιτικό κόστος;

Στα στοιχειώδη και θεμελιώδη αυτά ερωτήματα, πραγματική και ουσιαστική απάντηση δεν έχει δοθή. Έχουν διατυπωθεί αοριστολογίες, καταγγελίες και αποσπασματικές προτάσεις, έχουν ριφθεί συνθήματα και επιρριφθεί ευθύνες. Οι πάντες κονταροχτυπιούνται με τους πάντες, ιδιαίτερα στο χώρο της πολιτικής και των μέσων μαζικής ενημέρωσης.

Αλλά κανείς δεν φαίνεται να διαθέτει – όχι τη μαγική συνταγή βέβαια – αλλά μια συνολική πρόταση, πλήρως τεκμηριωμένη, μια σφαιρική προοπτική εξόδου από την πολυσχιδή κρίση, μια πρόταση η οποία να ξεριζώνει με βαθειά τομή τον κακοήθη όγκο μιας οικονομικής, πολιτικής, κοινωνικής και όχι μόνον ασθένειας. Και αυτό είναι ίσως, το πλέον οδυνηρό και ανησυχητικό σύμπτωμα της κρίσης. Η συνεχής αναφορά και αντιπαράθεση εν ου παικτοίς. Η έκδηλη αδυναμία όλων των κορυβαντιώντων  όλων των αρμοδίων φορέων να διαμορφώσουν από τώρα τους όρους και τις προδιαγραφές της Ελλάδος του 2015 και 2016. Να περιγράψουν πειστικά τη θέση που πρέπει, αλλά κυρίως που δύναται να καταλάβει ο τόπος μας, στον καινούργιο άσπλαχνο, καταθλιπτικό και σκληρό κόσμο της μεταβιομηχανικής επανάστασης, της παγκοσμιοποίησης. 

Εδώ και τώρα λοιπόν, στο θεμελιακό αυτό ερώτημα των καιρών, καλούνται οι επώνυμοι και μη Έλληνες, επιστήμονες, δημοσιογράφοι, διανοούμενοι κλπ, οιασδήποτε πολιτικής προέλευσης και ιδεολογικών πεποιθήσεων, που ζώντας καθημερινά την επικαιρότητα της κρίσης, να κάνουν την υπέρβασή της, με στόχο την έξοδο από την κρίση, μια κρίση που οδηγεί την Ελλάδα και τους Έλληνες στον αφανισμό.  Με πειστικά επιχειρήματα, χωρίς δεσμεύσεις και προκαταλήψεις, χωρίς εμπάθεια και παρωπίδες, χωρίς ιδεοληψίες και πολιτικές αγκυλώσεις. 

Η ΑΥΤΟΠΑΓΙΔΕΥΣΗ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΜΑΣ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ

Είναι κοινός τόπος πλέον, ότι το πολιτικό και κοινωνικό σύστημα της μεταπολίτευσης του 1974 έχει αποσυντεθεί πλήρως, έχει αποδιοργανωθεί και οδήγησε την Ελλάδα στα σημερινά αδιέξοδα και  χωρίς καμία ελπίδα ανόρθωσης. Χρειάστηκε δυστυχώς η οικονομική, πολιτική, κοινωνική κατάρρευση της χώρας, για να αποκαλυφθεί το μέγεθος της πολιτικής κατάπτωσης και του αμοραλισμού που υπήρξε και εξακολουθεί να υπάρχει ακόμη σε όλους τους τομείς της δημόσιας ζωής, χωρίς να μπει ένα τέλος στον Αμοραλισμό, τη Διαφθορά, την Φαυλοκρατία και όλες τις Αχρειότητες.

Και ενώ ο λαός κατά συντριπτική πλειοψηφία (90% υπολογίζεται), αποφαίνεται ότι η ευθύνη βαρύνει τους πολιτικούς των κομμάτων που άσκησαν από το 1981 και μετά κυβερνητική πολιτική εξουσίας, αλλά και τους συνδικαλιστές, τους δημοσιογράφους, τους εργολάβους, τους πολίτες κλπ,  ο πολιτικός κόσμος, αδυνατεί να αντιληφθεί έστω και τώρα, την τραγικότητα της κατάστασης και να δώσει έτσι το έμπρακτο παράδειγμα της προσφοράς και της θυσίας στον τόπο.

Η επικρατούσα οικτρή, απαράδεκτη, αφόρητη, δραματική, θλιβερή και περίπλοκη κατάσταση και οι αντίξοες περιστάσεις απαιτούν τάχιστα Συντακτική Συνέλευση και νέο Σύνταγμα προσαρμοσμένο στις σημερινές επικρατούσες συνθήκες. Ποιος όμως θα έχει την πρωτοβουλία αυτή και πώς θα ευοδωθεί τελικά μια τέτοια επαναστατική προσπάθεια, όταν όλος ο πολιτικός κόσμος, λόγω αυτοπροστασίας θα αντιδράσει, αφού αλλιώς, θα αναγνώριζε την πλήρη αποτυχία και ανικανότητά του μέχρι σήμερα;

Σήμερα το ανωτέρω σενάριο ίσως χαρακτηρίζεται φανταστικό, αλλά δεν είναι, γιατί το τεράστιο δημόσιο χρέος των 300-500 δις ευρώ θα αιωρείται δυστυχώς σαν βρόγχος στον λαιμό μας, αφού η αποπληρωμή του μαθηματικά, είναι και θα είναι εντελώς αδύνατη, εκεί που θα μας οδηγήσει.

Και η ελπίδα για το ποθούμενο πλέον θαύμα, δύναται να υπάρξει, αν και εφ’ όσον τα πολιτικά κόμματα και ιδίως ο Συ.Ριζ.Α., προχωρήσουν τελικά ελεύθερα και έγκαιρα στη μοναδική λύση Εθνικής Σωτηρίας. Αλλιώς η κατάσταση, θα μας οδηγήσει στην πλήρη κατάρρευση, εθνική, οικονομική, κοινωνική, πολιτική κλπ, χωρίς να υπάρξει οδός σωτηρίας.  

Η ΑΝΥΠΑΡΞΙΑ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΚΗΣ ΔΕΟΝΤΟΛΟΓΙΑΣ ΣΤΑ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΑ ΜΜΕ ΚΑΣΤΟΡΙΑΣ ΚΑΙ ΚΟΖΑΝΗΣ

Οι αρχές δεοντολογίας του δημοσιογραφικού λειτουργήματος από τον ηλεκτρονικό κυρίως Τύπο της Καστοριάς και της Κοζάνης φαίνεται ότι στην πράξη οδηγούνται κατευθείαν στον κάλαθο των αχρήστων. Βέβαια, θα νόμιζε κανείς, ότι αυτοί που καταπατούν τις θεσμοθετημένες αυτές αρχές και δεν είναι ολίγοι –, αρχές και καταστατικές διατάξεις, που απορρέουν από τον κώδικα Δημοσιογραφικής δεοντολογίας που ψηφίστηκε ομόφωνα στο 2^ο συνέδριο της «ΠΟΕΣΥ» Πανελλήνια Ομοσπονδία Ενώσεων Συντακτών. Τον Ιούλιο 1998, θα είχαν τις επιβεβλημένες κυρώσεις ή κάποια επίπληξη τουλάχιστον για την προσβολή γενικότερα του δημοσιογραφικού λειτουργήματος, και του Συνταγματικά κατοχυρωμένου δικαιώματος της «ΙΣΗΓΟΡΙΑΣ» (άρθρο 15§2) περί της Ισονομίας και της Ελευθερίας του Λόγου.

Φαίνεται όμως ότι μερικοί τηλεπαρουσιαστές και οι «ενημερωτές της Κοινής Γνώμης» βρίσκονται στο απυρόβλητο και τίποτα δεν μπορεί να αγγίξει την εξουσιαστική δύναμη που διαθέτουν και την οποίαν καταχρώνται ασύστολα, χρησιμοποιώντας υπερβολικά και με τρόπο αθέμιτο τα τηλεοπτικά δελτία ειδήσεων και τις πολιτικές, «επιμορφωτικές» και άλλου είδους εκπομπές.

Μπορούν χωρίς ντροπή να ειρωνεύονται, να λοιδορούν και να απαξιώνουν ατιμωρητί προσωπικότητες αδιάβλητες και με καλήν έξωθεν μαρτυρία, ή ακόμη να λιβανίζουν με χαμερπή τρόπο και να προωθούν σε αιρετά αξιώματα, άτομα ανίκανα, άχρηστα, πολιτικά, κοινωνικά και οικονομικά σκάρτα και όχι τους πατριώτες, τους ικανούς και τους έντιμους. Μπορούν επίσης να εισχωρούν σε προσωπικά δεδομένα και να προβάλλουν για λόγους τηλεθέασης και εντυπωσιασμού χαμηλής ποιότητος εκπομπές.

Και δυστυχώς κανείς, μα κανείς, να μην επεμβαίνει από τους ευνουχισμένους πολίτες, αλλά ούτε και από το κράτος ως φυσικός θεματοφύλακας του Συντάγματος. Προφανώς οι αρχές – ποιούν την νήσσα – κατά το κοινώς λεγόμενο και τούτο διότι είναι αποδεδειγμένο ότι φοβούνται ακόμα και οι εκπρόσωποι του λαού, την αχαλίνωτη και ασύδοτη εξουσιαστική δύναμη του Έντυπου και ηλεκτρονικού Τύπου που ουσιαστικά θα έπρεπε να ενημερώνει και να διαπαιδαγωγεί το λαό, παρά να τον ερεθίζει δημιουργώντας εντάσεις στο θυμικό του.

Το προοίμιο όμως των αρχών δημοσιογραφικής δεοντολογίας που ψηφίστηκε όπως είπα το 1998 και συγκεκριμένα στο άρθρο 7§α-β και γ, γράφει: «Ο Δημοσιογράφος οφείλει να συμβάλλει στην αναβάθμιση του δημοσιογραφικού λόγου, αποφεύγοντας γραμματικές, συντακτικές και λεκτικές κακοποιήσεις. Να αποφεύγει την χυδαιογραφία, την χυδαιολογία και την γλωσσική βαρβαρότητα. Να προστατεύει την ελληνική γλώσσα και την κατάχρηση ξένων λέξεων και όρων».

Τι συμβαίνει όμως στην πραγματικότητα και κυρίως σε μερικά ηλεκτρονικά Μ.Μ.Ε. Καστοριάς και Κοζάνης δεν περιγράφεται. Οι παρουσιαστές και οι εκφωνητές κατεβάζουν το επίπεδο του δημοσίου λόγου. Και όμως, κανείς δεν επεμβαίνει, κανείς δεν σοκάρεται, κανείς δεν διαμαρτύρεται για την παραπληροφόρηση και τις τηλεοπτικές απρέπειες. «Διανοούμενοι» και πολίτες τελούν εν υπνώσει. Είναι τελείως αδιάφοροι και ασυγκίνητοι.

Απλούστατα, γιατί την υπερεξουσία των Μ.Μ.Ε. που διαφεντεύει ασύδοτα και ανεξέλεγκτα τους πάντες και τα πάντα και έγινε στις μέρες μας μια υπερδύναμη, την φοβούνται όλοι. Ας μην απορούμε συνεπώς για την κατάντια της τοπικής κοινωνίας, η οποία απρακτεί και δεν εξεγείρεται. Μία άλλη θλιβερή διαπίστωση είναι και ότι πολλοί και πολλές που ασχολούνται με την ενημέρωση, στερούνται πνευματικής και πολιτικής παιδείας, δεν έχουν την στοιχειώδη δημοσιογραφική αγωγή, στερούνται κοινωνικής, επαγγελματικής και δημοσιογραφικής δεοντολογίας. Τους κανόνες που ρυθμίζουν την άσκηση των επαγγελματικών δημοσιογραφικών καθηκόντων, τους γράφουν στα παλαιά τους υποδήματα, όπως και την Συνταγματικήν επιταγήν του άρθρου 15§2 του Συντάγματος, περί «ΙΣΗΓΟΡΙΑΣ», την οποίαν παραβιάζουν ωμά και χωρίς κυρώσεις. Η άνω Συνταγματική διάταξη ρητά και σαφώς επιβάλλει την πρόσκληση όλων των Ελλήνων πολιτών ανεξαιρέτως στις τηλεοπτικές και ραδιοφωνικές εκπομπές, πολιτικές διαλόγου, ενημερωτικές κλπ.

Στους ιδιοκτήτες των τηλεοπτικών και ραδιοφωνικών σταθμών και τα διάφορα παπαγαλάκια της ηλεκτρονικής δημοσιογραφίας, πολλά από τα οποία δεν έχουν και κοινωνική αγωγή, αλλά τα διακρίνει μια έπαρση και αναίδεια, δεν παρέχεται η δυνατότητα να επιλέγουν μόνοι τους αρεστούς σ’ αυτούς, για να προωθούν τα πάσης λογής ιδιοτελή τους συμφέροντα. Αυτή η εξακολουθητική κατάχρηση τηλεοπτικής εξουσίας, είναι πολιτικά, κοινωνικά, δεοντολογικά, ηθικά απαράδεκτη, αλλά και παραβατική.