Δευτέρα, 29 Ιουνίου 2015

Π Ο Λ Ι Τ Ι Κ Η - Α΄ ΓΕΝΙΚΕΣ, ΕΥΣΤΟΧΕΣ ΚΑΙ ΤΕΚΜΗΡΙΩΜΕΝΕΣ ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ

ΠΟΛΙΤΙΚΗ είναι ονομασία και όρος Ελληνικής προέλευσης, προέρχεται από την Αρχαία Ελλάδα, τους Έλληνες. Με τον όρο «πολιτική»: οι αρχαίοι Έλληνες εννοούσαν τη διαμόρφωση της ελεύθερης προσωπικότητος και την έννοια του πολίτη – συμμετόχου στα κοινά, σε ό,τι αφορά και ενδιαφέρει το κοινωνικό σύνολο, στη διαμόρφωση της πόλης, στη φροντίδα των κοινών υποθέσεων.
Ο Αριστοτέλης, την πολιτική ως έννοια της πόλης την είχε προσδιορίσει ως την ιδανικώτερη μορφή λειτουργίας και πολιτικής οργάνωσης. Ο άνθρωπος, λέγει ο Αριστοτέλης, είναι φύσει πολιτικόν ζώον.
Και ο Max Weber[1], από τους νεώτερους προσδιορίζει την πολιτική, «ως τον αγώνα για την κατάκτηση ή τη διανομή της εξουσίας, για την άσκηση δηλαδή της νόμιμης βίας».
Άλλοι, κοινωνιολόγοι, οικονομολόγοι και φιλόσοφοι, θεωρούν «την εξουσία ως το παράγωγο της πολιτικής». Η πολιτική σήμερα, είναι η τέχνη και η πρακτική της διακυβέρνησης των ανθρωπίνων κοινωνιών, είναι ένα σύνολο δραστηριοτήτων και πρακτικών που σχεδιάζονται και εφαρμόζονται σε επί μέρους τομείς της Δημόσιας ζωής, στις δημόσιες υποθέσεις, στα κοινά.
Κατά τον μεγάλο Σταγειρίτη Φιλόσοφο, ο άνθρωπος είναι πολιτικόν ζώον και ως πολιτικόν ον, έχει ανάγκην της κοινωνίας ταύτης, το μεν προς διατήρησιν, ασφάλειαν και τελείωσιν της φυσικής αυτού υπάρξεως, αλλά προπάντων διότι εν αυτή μόνον είναι δυνατή καλή τις ανατροφή και τάξις του βίου κατά Δίκαιον και νόμον. Η τελεία πάσας τας άλλας περιέχουσα κοινωνία είναι η πολιτεία. Ο σκοπός της πολιτείας δεν περιορίζεται άρα εις την εξασφάλισιν του Δικαίου, την απόκρουσιν εξωτερικών εχθρών και την διατήρησιν της ζωής. Το έργον αυτής είναι πολλώ έτι υψηλότερον και περιεκτικώτερον είναι δηλαδή η ευδαιμονία των πολιτών εν τελεία ζωής κοινωνία και ακριβώς τούτου ένεκα είναι η πολιτεία προτέρα των καθ’ έκαστον ανθρώπων και της οικογένειας.
Επειδή δε η αρετή είναι το ουσιώδες συστατικόν μέρος της ευδαιμονίας, δια τούτο και ο Αριστοτέλης και ο Πλάτων, κύριον έργον της πολιτείας θεωρεί την ανατροφήν του λαού εις την αρετήν και τούτου ένεκα διαρρήδην αποδοκιμάζει τας πολιτείας αίτινες αντί να έχουσιν ως αρχήν την εν ειρήνη θεραπείαν της ηθικής και επιστημονικής μορφώσεως, υποβάλλουσιν ως βάσιν αυτών τον πόλεμον και την κατάκτησιν. Κατά τον Αριστοτέλην, πάντες οι πολίται δικαιούνται να μετέχουσι της Κυβερνήσεως της πολιτείας και να καλώνται προς ενάσκησιν του δικαιώματος τούτου όταν φθάσωσιν εις την υψηλοτέραν της ηλικίας τάξιν.
Ο Αριστοτέλης, δεν προσέφυγε στην περιγραφή ενός ιδεατού κράτους, όπως ο Πλάτων, αλλά εξήτασε τα πραγματικά κράτη και τον χαρακτήρα τους. Κράτος σημαίνει άσκηση εξουσίας. Η εξουσία αυτή, μπορεί να ασκείται από έναν μόνον άρχοντα, από τους λίγους αρίστους ή από ολόκληρο τον λαό. Ωστόσο, καμμιά από τις αντίστοιχες μορφές (Μοναρχία, Αριστοκρατία, Δημοκρατία) δεν είναι από μόνη της μοναδική και αρίστη. Και αντίστροφα, κάθε μιά απ’ αυτές τις μορφές, όταν χάνει τον ρόλο της ως οργάνου με σταθερό σκοπό τη Δικαιοσύνη και το κοινό καλό, όταν γίνεται αυτοσκοπός και υπηρετεί ιδιοτελή συμφέροντα, ξεπέφτει αντίστοιχα σε παραφθαρμένη μορφή (τυραννία, ολιγαρχία, Δημαγωγία ή οχλαγωγία). Κατά τον Αριστοτέλη, οι ασκούντες την εξουσία – οι πολιτικοί – πρέπει να έχουν τρία προσόντα. Να είναι αφοσιωμένοι στο πολίτευμα, να είναι άριστοι στην αρμοδιότητά τους, ενάρετοι και δίκαιοι. Και αν κάποιος είναι μεν ικανός αλλά φαύλος και εχθρός του πολιτεύματος; Εδώ, η ακροβατική λύση που επιλέγει ο φιλόσοφος προκαλεί απορίαν. Θα προτιμούσαμε γράφει ο Αριστοτέλης εκείνον που διαθέτει τα περισσότερα προσόντα στην ειδικότητά του. Για στρατηγό, τον έμπειρο στα στρατιωτικά και όχι στη χρηστότητα, λησμονώντας ότι ο ιδιοφυής, αλλά φαύλος στρατηγός είναι μέγας κίνδυνος όχι μόνο για το πολίτευμα, αλλά και για την έκβαση του πολέμου.
Η σωστή πολιτική πρέπει να είναι σύμφωνη με ορισμένους κανόνες και κάποια πρότυπα και ο ιδανικός πολιτικός οφείλει να συμπεριφέρεται, να σκέπτεται και να ενεργεί με τρόπο σύμφωνο με τη λογική και την κρατούσα ηθική – έστω και διάτρητη – της αστικής τάξης. Επί πλέον και η άσκηση της πολιτικής απαιτεί συνειδητοποιημένους και σκεπτομένους ανθρώπους και όχι πλήθη που ενεργούν κατά τρόπο ομαδικό και τυφλό, όπως η αγέλη των ζώων, και βεβαίως χώρους δράσης, όπως στην αρχαία Αθήνα ή την εποχή της Γαλλικής επανάστασης. (Λέσχη π.χ. Ιακωβίνων).
Πλέον αυτών, η πολιτική είναι και καθήκον, υπέρτατον χρέος που απαιτεί συνέπεια, ήθος, γνώση του αντικειμένου, θέληση, υψηλόν αίσθημα ευθύνης. Δεν είναι απλά ένα δικαίωμα. Η πολιτική σημαίνει λογικό, σύνεση και συμμετοχή και όχι έλλειψη ενδιαφέροντος. Επίσης και παρέμβαση στα αντικειμενικά δεδομένα μιάς πραγματικής κατάστασης.

Φίλε αναγνώστη/στρια,
μην ξεχνάς ότι η πολιτική είναι συνυφασμένη με αγώνες, ρήξεις, συγκρούσεις, εντάσεις και έντονες αντιπαραθέσεις και διαμάχες. Μόνον έτσι θα αποφευχθεί η κοινωνική αποσάθρωση, η περαιτέρω πολιτική σήψη και ο εξοστρακισμός, ύστερα βέβαια από απόφαση του λαού, όλων των τυχοδιωκτών της πολιτικής, των αρχολίπαρων εραστών της εξουσίας και των οψιφανών ψευδοσοσιαλιστών.
Σήμερα είναι βαθειά η πολιτική συναλλαγή και η σήψη που μαστίζει τα αστικά κόμματα, μιά κρίση που πανθομολογείται και δεν την αμφισβητεί κανείς, με την τραγελαφική κατάσταση η πολιτική εξουσία να μην ασκείται από τους φυσικούς φορείς και εκπροσώπους της – Βουλευτές, Βουλή – αλλά από άλλα κέντρα εξουσίας, τους επιχειρηματίες των Μ.Μ.Ε. και τους διάσημους τηλεπαρουσιαστάς, τους Star της τηλεθέασης.
Οι άνθρωποι της εξουσίας χρησιμοποίησαν και χρησιμοποιούν την εξουσία για την Δόξα, τον πλουτισμό, το Sex και τον προσωπικό ευδαιμονισμό των οικογενειών των και του συγγενικού και πολιτικού τους περιγύρου. Το τελευταίο πράγμα που τους απασχόλησε είναι η πολιτική εντιμότητα, το πολιτικό ήθος, η αγάπη για τον απλό άνθρωπο και αδύναμο πολίτη, για τον μη προνομιούχο Έλληνα.
Το ακράτητο πάθος της εξουσίας τους τυφλώνει σε τέτοιο βαθμό, ώστε δεν μπορούν να δουν την πραγματικότητα με αποτέλεσμα να οδηγήσουν το πολιτικό μας σύστημα στην χρεωκοπία και την οικονομία στην καταβαράθρωση. Για να αποφευχθεί το μοιραίο, χρειάζεται μιά Εθνική αφύπνιση. Τα ψέμματα έχουν τελειώσει, τα ωραία λόγια και οι υποσχέσεις δεν περνούν πια, η αδιαφορία και η αδράνεια ισοδυναμούν με γενική παρακμή. Μέτωπα καίρια, όπως οι διορισμοί στο Δημόσιο και ΔΕΚΟ, το ασφαλιστικό, το αγροτικό πρόβλημα, η ανεργία, η γραφειοκρατία, η διαφθορά και οι εν γένει διαρθρωτικές αλλαγές πρέπει να αντιμετωπισθούν έγκαιρα και χωρίς να υπολογίζεται το πολιτικό κόστος.
Και σε Πανελλαδικό επίπεδο πρέπει κάποτε να αφυπνισθούν οι εν ναρκώσει και ευνουχισμώ πολίται της χώρας από τον λήθαργο της αδιαφορίας, της έλλειψης ενεργητικότητος, του οχαδερφισμού, και να αρχίσει ένας αποφασιστικός, μακροχρόνιος και συνεπής αγώνας για κάθαρση και αναγέννηση της ελληνικής κοινωνίας, σε όλα τα επίπεδα.

Φίλε αναγνώστη/στρια,
ποτέ μην ξεχνάς και τις πιο κάτω σοφές ρήσεις του Ισοκράτη:
¨       
«Μεγάλο κακό είναι οι χειρότεροι να εξουσιάζουν και να κυβερνάνε τους καλύτερους».
¨       
«Από την εξουσία, ο πολιτικός να φεύγει όχι πιο πλούσιος, αλλά πιο δοξασμένος, γιατί ο έπαινος του λαού είναι καλύτερος από τα πλούτη».
¨       
Επίσης μην ξεχνάς ότι οι πολιτικοί – εξουσιασταί δεν λογοδοτούν ποτέ στην Δικαιοσύνη. Γι’ αυτούς ένα είναι το Δικαστήριο. Το Δικαστήριο του λαού, το οποίο όμως ποτέ δεν λειτούργησε αποδοκιμαστικά.





[1] Max Weber (1864-1920). Καθηγητής του Ρωμαϊκού και Εμπορικού Δικαίου, στα πανεπιστήμια του Βερολίνου, του Μονάχου, της Χαϊδελβέργης κ.ά.

Δεν υπάρχουν σχόλια: